• BUZZ
  • Συνέντευξη
  • Ν. ΧΑΝΙΩΤΑΚΗΣ: «ΜΕ ΙΝΤΡΙΓΚΑΡΟΥΝ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΕΡΓΑ»
Ν. ΧΑΝΙΩΤΑΚΗΣ: «ΜΕ ΙΝΤΡΙΓΚΑΡΟΥΝ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΕΡΓΑ»

Ν. ΧΑΝΙΩΤΑΚΗΣ: «ΜΕ ΙΝΤΡΙΓΚΑΡΟΥΝ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΕΡΓΑ»


5.0/5 rating 1 vote

          - Ο φετινός θεατρικός χειμώνας σας βρίσκει -μεταξύ άλλων- με δύο διασκευές μυθιστορημάτων, που έχουν μεταφερθεί και στη μεγάλη οθόνη, και ενός κινηματογραφικού σεναρίου που διασκευάστηκε σε θεατρικό έργο. «ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΤΟΥ ΣΑΛΕΜ» στο θέατρο «ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ», «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ», στο θέατρο «ΠΕΙΡΑΙΩΣ 131» και «ΟΙ ΑΘΙΚΤΟΙ» στο θέατρο «ΝΕΟΣ ΑΚΑΔΗΜΟΣ».
Πώς επιλέξατε αυτά τα έργα;
          - Αυτό που με συγκίνησε πολύ, στα συγκεκριμένα έργα, είναι πως βασίζονται σε αληθινές ιστορίες. Το «ΟΙ ΑΘΙΚΤΟΙι» μιλά για την αναπάντεχη φιλία του εκατομμυριούχου, τετραπληγικού Φιλίπ και του νοσοκόμου του και μετανάστη Αμπντέλ . Σε αυτό παίζουν ο Αντώνης Καρυστινός, ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης, ο Σταύρος Καλλιγάς, η Χρύσα Μιχαλοπούλου, η Τζωρτζίνα Λιώση και ο Μιχάλης Ψαλίδας.
          Το «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ» έχει τις ρίζες της στις δοξασίες που υπήρχαν στην επαρχία της Αγγλίας, αλλά και άλλων τόπων που μέχρι και σήμερα πιστεύουν σε πνεύματα και φαντάσματα. Πρωταγωνιστούν ο Τάσος Χαλκιάς και ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης.
Τέλος, το «ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΤΟΥ ΣΑΛΕΜ», αν και γράφτηκε πολύ αργότερα, είναι μια σειρά από γεγονότα που έλαβαν χώρα το 1962 στο χωριό Σάλεμ της Μασαχουσέτης οδηγώντας σε καταδίκη και εκτέλεση 22 ανθρώπους που είχαν κατηγορηθεί για μαγεία. Εδώ πρωταγωνιστούν οι Νικήτας Τσακίρογλου, Άκης Σακελλαρίου, Ρένια Λουιζίδου, Ιωάννα Παππά, Γιάννης Καλατζόπουλος, Μελίνα Βαμβακά.
          Η σκέψη μου ήταν πως έχω να πραγματευτώ πάθη και ιστορίες ανθρώπων που έχουν ζήσει και βιώσει όλα αυτά τα έντονα γεγονότα σε εποχές που, ενώ, κάποιες είναι μακριά από τη δική μας, τώρα, στην ουσία, τα συναντάμε και στο παρόν μας, σε διαφορετικές, βέβαια, συνθήκες, αλλά πάντα με τον κίνδυνο της περιθωριοποίησης.

          - Υπάρχει σύγχρονο κυνήγι μαγισσών; Διώκεται κατά κάποιον τρόπο η ελεύθερη σκέψη;
          - Σαφώς και υπάρχει και για αυτό αυτά τα έργα είναι και επίκαιρα και απαραίτητα. Ειδικά, το έργο του Άρθρουρ Μίλερ είναι πιο ζωντανό από ποτέ. Συμβαίνει στις μέρες μας -και σε παγκόσμια κλίμακα- να αντιμετωπίζονται με καχυποψία οι νέες ιδέες και οτιδήποτε φέρνει το καινούργιο γκρεμίζοντας τις παλιές ιδέες και τα απαρχαιωμένα στεγανά. Αυτό έχει να κάνει με τα πάθη των ανθρώπων και με την αδυναμία που προβάλλουμε να πάρουμε την ευθύνη πάνω μας -και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο- και να τα βάλουμε με τα κακώς κείμενα της εποχής μας.
          Δεν είναι εύκολο να μην είσαι αρεστός. Πολλοί προτιμούν να ρίξουν τις ευθύνες σε άλλους, σε σύγχρονα φαντάσματα και μάγισσες. Στην ουσία είναι άγνοια και φόβος -και εδώ έρχεται και δίνει τις απαντήσεις ο Μίλλερ κάνοντας λόγο για την ελεύθερη βούληση και πως μπορεί να επηρεάσει το σύνολο, όπως και ο σκοταδισμός μπορεί να διαβρώσει μια ολόκληρη κοινωνία. Ελευθερία σημαίνει να μπορείς να ρισκάρεις τα κεκτημένα σου, ακόμα και κόντρα σε όλους. Ο βασικός χαρακτήρας του έργου, ο Τζον Πρόκτορ, είναι ένας άνθρωπος με πάθη που όμως δεν κρύβεται και δε διστάζει να ορθώσει το ηθικό ανάστημα του με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του.

          - Ποιες είναι οι δυσκολίες για έναν σκηνοθέτη όταν έχει να διαχειριστεί συγγραφείς όπως ο Άρθρουρ Μίλλερ ή η Σούζαν Χιλ;
          - Όταν δουλεύεις πάνω στα έργα, τέτοιας δυναμικής συγγραφέων, μόνο να σε εξελίσσουν μπορούν. Πάντα, ήμουν την γνώμης να δουλεύουμε με σπουδαίους συγγραφείς και σπουδαία κείμενα. Έχεις να διαχειριστείς κάτι που μπορεί κάποιος να πέσει στην παγίδα να θεωρήσει πως είναι εύκολο ή έχει μικρό βαθμό δυσκολίας και να εγκλωβιστείς στην άκαρπη επιβεβαίωση. Εμένα με ενδιαφέρει να εξελίσσομαι και να ανακαλύπτω πράγματα, οπότε με ιντριγκάρουν τα δύσκολα έργα. Επίσης, τα κείμενα χρειάζονται σεβασμό. Ο λόγος είναι αιώνιος, ενώ η θεατρική πράξη είναι θνησιγενής. Γεννιέται και πεθαίνει μέσα σε δύο ώρες.

          - Φοβηθήκατε την σύγκριση με το αρχικό υλικό;
          - Καθόλου, δε φοβήθηκα. Τα έργα που σκηνοθετώ, εννέα στις δέκα φορές, δεν τα έχω δει προηγουμένως στο θέατρο. Μάλιστα, τις ταινίες τις είχα δει πολύ παλιά. Προσπαθώ να μείνω ανεπηρέαστος. Ούτε μπαίνω στη διαδικασία να μην κάνω κάτι που να μοιάζει στην ταινία, μη θεωρηθεί ότι αντιγράφω, αλλά ούτε και να κάνω, με το ζόρι, κάτι νεωτεριστικό για να δείξω άποψη. Όχι, αντιμετωπίζω τα έργα με σεβασμό και δουλεύω ασταμάτητα πάνω σε αυτά. Ούτε είναι κακό ένας θεατής να μπει, από μόνος του, στη διαδικασία της σύγκρισης. Μπορεί να συμβεί αυτό.

          - Σε ποιο από τα τρία έργα θα θέλατε να παίξετε έναν ρόλο και ποιος θα ήταν αυτός;
          - Όταν σκηνοθετώ, δε μπαίνω στη διαδικασία να σκεφτώ ποιον ρόλο θα έκανα. Τους αγαπώ όλους τους ρόλους και για αυτό επιλέγω αυτά τα έργα. Αντιλαμβάνομαι τα πάθη τους, τις ρωγμές τους και θέλω να τους πάρω μια αγκαλιά. Δε με αφορούν οι τέλειοι άνθρωποι. Δεν πιστεύω πως υπάρχουν. Ακόμα και με τους χαρακτήρες που θα λέγαμε πως είναι οι «κακοί» της υπόθεσης θέλω να γίνω φίλος μαζί στους, να νιώσω τις αδυναμίες τους, να τους φροντίσω.
Εμπιστεύομαι πάρα πολύ τους ηθοποιούς με τους οποίους δουλεύω και είμαι τυχερός που συνεργάζομαι μαζί τους.

          - Ψυχανάλυση και θέατρο: Πού συναντιούνται και πού διαφέρουν;
          - Χαίρομαι πάρα πολύ για αυτήν την ερώτηση. Έχω σπουδάσει ψυχολογία και η αλήθεια είναι πως είναι αρκετά κοντά με το θέατρο. Μάλιστα, η πτυχιακή μου εργασία ήταν πάνω σε έναν συνδυασμό των δύο, όπως και το διδακτορικό που ετοιμάζω. Η θεατρική πράξη είναι μια διαδικασία αυτοψυχανάλυσης, έχει μια θεραπευτική ιδιότητα.
          Αν σκεφτούμε, κιόλας, πως ξεκίνησε κι από τη διονυσιακή λατρεία και όλες αυτές οι διαδικασίες που είχαν να κάνουν με την θρησκευτική μυσταγωγία. Μας βοηθάνε και οι δυο έννοιες -και το θέατρο και η ψυχολογία- να ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας και τα όρια μας και να επικοινωνήσουμε με μια ανώτερη ιδέα. Οπότε, νομίζω πως το θέατρο είναι ένας καθρέφτης και προσπαθούμε να βρούμε τον εαυτό μας μέσα από αυτόν. Ένας παράλληλος δρόμος της ζωής είναι το θέατρο. Έτσι, το αντιμετωπίζω εγώ και για αυτό έχω επιλέξει να είμαι σε αυτήν την δουλειά: για να γίνομαι ολοένα και καλύτερος.

          - Ποιος είναι ο ρόλος σας στη παράσταση «ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ», του Νικολό Μακιαβέλλι, σε σκηνοθεσία Ρέινας Εσκενάζυ;
          - Ο Μακιαβέλλι είναι ένας συγγραφέας αρκετά ξεχωριστός, μιλάμε για ένα από τα ελάχιστα θεατρικά του κείμενα: τον «ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑ». Πρόκειται για ένα πολιτικό κείμενο, με πάρα πολλές αλληγορίες και συμβολισμούς. Εγώ κάνω τον ρόλο του «Λιγούριου». Ενεργώ προς ίδιον όφελος, υπηρετώντας δύο αφεντάδες. Η παράσταση έχει χιούμορ και παράλληλα περνάει όλα τα νοήματα που ο συγγραφέας ήθελε να τονίσει. Είμαι πολύ χαρούμενος που δουλεύω με την Ρέινα Εσκενάζυ, είναι η πρώτη μας συνεργασία και θεωρώ πως είναι μια μαγική στιγμή για τη μέχρι τώρα πορεία μου. Με βοήθησε πολύ, όπως και όλους τους συναδέλφους μου, σε ένα δύσκολο κείμενο που θέλει πολύ λεπτό χειρισμό.

          - Έχετε αναλάβει μαζί με τον Γεράσιμο Σκαφίδα, το έταιρον ήμισυ της Καλλιτεχνικής Εταιρίας «ΜΥΘΩΔΙΑ», την καλλιτεχνική διεύθυνση του Θεάτρου «ΆΝΕΣΙΣ». Ποιο είναι το όραμα σας;
          - Έχουμε ένα πολύ συγκεκριμένο όνειρο και έναν στόχο γύρω από αυτήν την απόφαση και την συνεργασία μας με το θέατρο «ΆΝΕΣΙΣ»: να προσελκύσουμε νέους θεατές και να κάνουμε ένα σύγχρονο, λαϊκό θέατρο. Προερχόμαστε και οι δύο από το «Θέατρο Τέχνης», οπότε οι επιρροές και οι προσλαμβάνουσες μας είναι κοινές. Δουλεύουμε μαζί από το 2008, έχοντας μοιράσει τις αρμοδιότητες ο ένας στον άλλον με έναν πολύ όμορφο τρόπο. Στα άμεσα σχέδια μας είναι να φτιάξουμε ένα ρεπερτόριο, κυρίως, βασιζόμενοι στο ξένο … το κλασικό ρεπερτόριο του 20ου αιώνα. Η επάνω σκηνή θα είναι πιο νεανική, πιο πειραματική, με σύγχρονο και σκληρό υλικό. Ενώ, στην κεντρική σκηνή θα παρουσιάζουμε έργα που έχουν παιχτεί στην Ελλάδα και που είναι πιο γνωστά στο κοινό. Τα τελευταία χρόνια, έχουμε ασχοληθεί πολύ με τον Τενεσσί Ουίλιαμς, τον Άρθουρ Μίλλερ, τον Μπρεχτ, τον Άλμπερτ Καμύ και άλλους.

          - Ποιο είναι το πρώτο έργο που θα εγκαινιάσει το Θέατρο «ΆΝΕΣΙΣ»;
          - Έχουμε ξεκινήσει, ήδη, πρόβες για το «ΜΙΣΤΕΡΟ ΜΠΟΥΦΟ», του Ντάριο Φο, με έναν υπέροχο θίασο έξι ηθοποιών. Είναι ένα όνειρο πολλών ετών, ένα έργο που το αγαπώ πολύ. Η πρώτη παράσταση που θα σκηνοθετήσω στο «ΆΝΕΣΙΣ», οπότε για εμένα είναι ένα πολύ μεγάλο στοίχημα. Ο Ντάριο Φο είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας, και είναι η πρώτη φορά που θα δουλέψω έργο του. Θα κινηθούμε, πολύ, σε λαϊκούς ρυθμούς, όπως έκανα και με τη «ΜΗΔΕΙΑ», του Μποστ. Μιλάμε για μια χειροποίητη παράσταση που θα συνδέει την πλατεία με την σκηνή. Είναι σημαντικό, για εμένα, ο θεατής να αντιλαμβάνεται το θέατρο, όχι μόνο ως θέαμα, αλλά ως προσωπικό βίωμα. Οι ηθοποιοί είναι όλοι τους εξαιρετικοί: ο Νίκος Πουρσανίδης, η Μαρία Πετρεντή, η Αρετή Πασχάλη, ο Ζερόμ Καλούτα, ο Δαυίδ Μαλτέζε και η Ελίνα Μάλαμα. Η μουσική είναι του Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλου και τα σκηνικά της Αρετής Μουστάκα.
         

          - Βέβαια, οι φετινές δουλειές σας δεν εξαντλούνται στις προαναφερθείσες.
          - Ναι, πράγματι. Συνεχίζεται, για τρίτη χρονιά, η παράσταση «Η ΓΙΔΑ Ή ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΛΒΙΑ» -που φέτος παρουσιάζεται στο θέατρο «ΑΘΗΝΩΝ», και  «τρέχει», από τον Οκτώβριο,  στο θέατρο «ΛΑΜΠΕΤΗ», η κωμωδία «ΣΕΣΟΥΑΡ ΓΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ».


Αφήστε σχόλιο

Παρακαλούμε συνδεθείτε για να αφήσετε σχόλιο.