• BUZZ
  • Συνέντευξη
  • Σ. ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΑΚΗΣ: «ΟΤΑΝ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙΣ, ΜΟΝΟ ΚΑΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ»
Σ. ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΑΚΗΣ: «ΟΤΑΝ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙΣ, ΜΟΝΟ ΚΑΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ»

Σ. ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΑΚΗΣ: «ΟΤΑΝ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙΣ, ΜΟΝΟ ΚΑΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ»


5.0/5 κατάταξη (2 ψήφοι)

          Με εννέα υποψηφιότητες στα γαλλικά Βραβεία Σεζάρ το έργο «ΟΙ ΑΘΙΚΤΟΙι», των Ολιβιέ Νακάς και Ερίκ Τολεντανό, μεταφέρεται στη σκηνή του θεάτρου «Νέος Ακάδημος», σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη.
          Ο ηθοποιός Σπύρος Χατζηαγγελάκης, λίγο πριν την πρεμιέρα, στις 7 Οκτωβρίου, μας μίλησε για τον ρόλο του και για την πρόκληση να πρωταγωνιστήσει σε ένα έργο που έχει διαγράψει τεράστια επιτυχία όπου έχει παιχτεί. Με καθαρό λόγο, δε διστάζει να τα βάλει με όσους απαξίωσαν τους καλλιτέχνες και να διεκδικεί μια ζωή που -κόντρα σε όλους- επιμένει στο μαζί!

          - Για πρώτη φορά στην Ελλάδα θα μεταφερθούν στην σκηνή «Οι Άθικτοι» σε θεατρική απόδοση Αντώνη Γαλέου και Φελίς Τόπη και σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη. Πείτε μας δυο λόγια για τον ρόλο σας.
          - Είναι μια πολύ όμορφη συγκυρία αυτή η παράσταση. Στην ουσία πρόκειται για τη διασκευή της ταινίας των Ολιβιέ Νακάς και Ερίκ Τολεντανό που κυκλοφόρησε το 2011 και βασίζεται στην ζωή του Φιλίπ, ενός τετραπληγικού, και την φιλία που αναπτύσσεται μεταξύ του ίδιου και του Αμπντέλ, ενός μετανάστη που τον βοηθάει. Είναι ένα δύσκολο εγχείρημα, γιατί δε στηρίζεται μόνο στην ταινία, αλλά εστιάζει και στις ζωές των ηρώων που είναι πραγματικά πρόσωπα. Ο κόσμος που θα έρθει στο θέατρο θα έχει την ευκαιρία να δει επί σκηνής λεπτομέρειες και στιγμές που δεν έχουν αναφερθεί στον κινηματογράφο. Νομίζω, είναι ένα στοίχημα για όλους μας, όπως κάθε μεταφορά από τη μεγάλη οθόνη στο θέατρο. Εγώ υποδύομαι τον «Αμπντέλ», έναν άνθρωπο των δρόμων που έχει κάνει φυλακή και αλλάζει την ζωή του «Φιλίπ» και μαζί και τη δική του με έναν πολύ τρυφερό τρόπο.

          - Ήταν δύσκολο να προσεγγίσετε τον συγκεκριμένο ρόλο; Να μπείτε στα παπούτσια ενός μετανάστη που προσπαθεί να φτιάξει την ζωή του;
          - Όλοι οι ρόλοι έχουν τις δυσκολίες τους και όλοι θέλουν τον σεβασμό τους. Υπήρχε πάντα ένα ερωτηματικό σε σχέση με το που βρισκόμαστε. Είμαστε στη Γαλλία; Είμαστε στην Ελλάδα; Ο «Αμπντέλ» έχει προφορά; Είναι μετανάστης ο οποίος έχει γεννηθεί και μεγαλώσει εδώ; Στην αρχή, υπήρχαν αυτά τα ερωτήματα. Στη συνέχεια, εστιάσαμε στον ίδιο τον χαρακτήρα χωρίς να προσθέσουμε με τον σκηνοθέτη επιπλέον στοιχεία. Δεν είχε και νόημα έτσι κι αλλιώς. Αυτό που μας ένοιαζε, ήταν να αναδείξουμε την ψυχή αυτού του ανθρώπου.

          - «ΟΙ ΆΘΙΚΤΟΙι» έχουν παιχτεί σε πάνω από 30 χώρες και οι κριτικές ήταν διθυραμβικές. Γιατί ο κόσμος έχει αγκαλιάσει αυτό το έργο;
          - Αυτήν την ερώτηση παρακαλώ να μου την κάνετε σε 4-5 μήνες, που θα δούμε και τις εδώ αντιδράσεις, όπως αναφέρατε και εσείς πολύ σωστά παίζεται πρώτη φορά στην Ελλάδα. Αυτό που συνέβη στο εξωτερικό, είναι αποτέλεσμα του γεγονότος πως έχουμε να κάνουμε με μια πραγματικά ανθρώπινη ιστορία. Μπορεί η πρώτη εντύπωση να είναι μιας δραματικής ιστορίας, αλλά αυτή είναι η πρώτη ανάγνωση. Θα παρακολουθήσετε τη σχέση δύο ανδρών που ο καθένας από την πλευρά του επηρεάζει και επηρεάζεται από τον άλλον. Υπάρχουν κωμικά στοιχεία, ο κόσμος δε θα δει την ιστορία ενός τετραπληγικού. Όχι, θα δει δυο πολύ διαφορετικούς άντρες να διεκδικούν την ζωή τους ανακαλύπτοντας μια αληθινή φιλία.

          - Από τη μια έχουμε τον αστό και δισεκατομμυριούχο «Φιλίπ» και από την άλλη τον «Αμπντέλ», έναν αποφυλακισμένο μετανάστη. Τι ενώνει και τι χωρίζει τους δυο άντρες;
          - Τους χωρίζει μια ολόκληρη φιλοσοφία, ένας ολόκληρος τρόπος ζωής, τα στερεότυπα. Τους ενώνει η μοναξιά τους, η ανάγκη για επαφή, για επικοινωνία. Και ο «Φιλίπ» και ο «Αμπντέλ» αναζητούν μια πατρική φιγούρα, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Έχουν ανάγκη, και οι δύο, να νιώθουν κάποιον δίπλα τους, να έχουν ένα στήριγμα. Τους ενώνει η ανάγκη να κοροϊδέψουν τη ζωή, να κοροϊδέψουν τον θάνατο. Ο «Φιλίπ» προσπαθεί να ζει κουνώντας μόνο το κεφάλι του, ο «Αμπντέλ» ξεγελάει τα δικά του τραύματα όντας μια εγκληματική φιγούρα που θέλει, όμως, να αλλάξει.

          - Το προηγούμενο χρονικό διάστημα ο πολιτισμός μπήκε στον γύψο με την κυβέρνηση να απαξιώνει τους καλλιτέχνες. Πως νιώσατε με αυτήν την συνθήκη;
          - Όπως, ακριβώς, το είπατε: απαξιωμένος. Όχι μόνο εγώ, αλλά όλοι οι καλλιτέχνες. Δεν είναι το καλύτερο να σου κλείνουν τα θέατρα και να σε κατηγορούν πως είσαι τεμπέλης. Δεν τους ενδιέφερε καθόλου ούτε πως θα ζήσουμε ούτε η δουλειά μας. Βέβαια, βγήκε και κάτι καλό από αυτήν την κατάσταση, ενωθήκαμε και αυτό έγινε αντιληπτό και στον έξω κόσμο. Κατεβήκαμε σε πορείες, είχαμε διαμαρτυρίες. Υπήρξαν πρωτοβουλίες από το ΣΕΗ. Οργανώθηκαν τα σωματεία και ανέλαβαν δράσεις. Δημιουργήθηκε η ομάδα των «Support Art Workers», πολύ σημαντική πρωτοβουλία που έδωσε βήμα και φωνή σε όλους τους καλλιτέχνες. Είχαμε κοινωνικές διεκδικήσεις μέσα από τον καλλιτεχνικό χώρο και κατά συνέπεια για όλους τους εργαζόμενους. Και φυσικά, όταν διεκδικείς μόνο καλά πράγματα μπορούν να συμβούν.

          - Τελικά, η απάντηση βρίσκεται στο «εμείς»;
          - Πάντα νομίζω πως βρίσκεται στο εμείς. Πόσο, μάλλον, τώρα. Αυτό το καταλαβαίνουμε, εδώ και ενάμιση χρόνο, με τη γελοιότητα της ατομικής ευθύνης, όταν άνθρωποι που έχουν εκλεγεί και πληρώνονται για να αποφασίζουν, όχι μόνο δεν το κάνουν, αλλά πετάνε σε εμάς το μπαλάκι. Ο κόσμος αποφάσισε να πάρει στα χέρια του τη ζωή του και να διεκδικήσει ξανά αυτά που του έκλεψαν. Εγώ, είμαι φύσει ομαδικός, εμπνέομαι, αγαπάω και πιστεύω συλλογικά.

          - Η τέχνη -σε όποια μορφή και διάσταση της- οφείλει να γίνεται καθρέφτης της κοινωνίας;
          - Η τέχνη δεν οφείλει τίποτα σε κανέναν. Μπορεί αυτό που λέτε να προκύψει, να βγει αυθόρμητα. Είναι στη φύση του ανθρώπου, να αγωνίζεται και να διεκδικεί. Όμως, η τέχνη, προσωπικά θεωρώ, είναι για να θέτει ερωτήματα. Ούτε να διδάσκει ούτε να δίνει απαντήσεις. Ο κόσμος να συνδιαλέγεται με αυτά τα ερωτήματα και να αφυπνίζεται. Και μόνο που μπαίνεις στη διαδικασία να ανέβεις σε μια σκηνή και να επικοινωνήσεις κάποια πράγματα, είναι από μόνο του πολιτική πράξη. Σαφώς, μπορεί, με αφορμή αυτά που γίνονται, να ταυτιστεί και να αντιδράσει, αλλά σε καμιά περίπτωση η τέχνη δε χρωστάει τίποτα σε κανέναν.

          - Κλείνοντας, κύριε Χατζηαγγελάκη, υπάρχουν άθικτοι άνθρωποι;
          - Δε νομίζω… Όχι, δεν υπάρχουν. Αλλά ξέρετε τι υπάρχει και είναι και σημαντικότερο; Άθικτες σχέσεις. Είναι κάποιες σχέσεις που ακουμπάνε σε πολύ γερά θεμέλια. Σχέσεις που ο ένας νοιάζεται τον άλλον και τίποτα δε μπορεί να τις διαβάλλει. Οι άνθρωποι από μόνοι μας δε φτάνουμε, για αυτό χρειαζόμαστε και τους άλλους. Τέτοιες σχέσεις υπάρχουν και είναι ανίκητες… Άθικτες!

 


Αφήστε σχόλιο

Παρακαλούμε συνδεθείτε για να αφήσετε σχόλιο.