• BUZZ
  • Συνέντευξη
  • ΣΕΜΙΝΑ ΔΙΓΕΝΗ: ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΜΕ ΔΙΕΛΥΣΑΝ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΑΝ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΘΩ
ΣΕΜΙΝΑ ΔΙΓΕΝΗ: ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΜΕ ΔΙΕΛΥΣΑΝ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΑΝ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΘΩ

ΣΕΜΙΝΑ ΔΙΓΕΝΗ: ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΜΕ ΔΙΕΛΥΣΑΝ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΑΝ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΘΩ


0.0/5 κατάταξη (0 ψήφοι)

Αποκλειστική συνέντευξη στο klik με ένα από τα πιο αγαπημένα πρόσωπα της πάλαι ποτέ χρυσής εποχής της τηλεόρασης. Στο πρώτο της βιβλίο, ‘Κίτρινο Υποβρύχιο’, διηγείται με συναρπαστικό τρόπο όλα όσα δεν είχε πει ποτέ.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Δίπλα στο ταλέντο, την επιμονή και την υπομονή που λες, να προσθέσεις σε παρακαλώ και αρκετά πολύ μεγάλα λάθη και κακές επιλογές...” ήταν η αφοπλιστική απάντησή της όταν τη ρώτησα ποιά γεύση τής άφησε η αξιοζήλευτη διαδρομή της στο χώρο της τηλεόρασης. Ίσως δε θα έπρεπε να ξαφνιαστώ με τη μετριοφροσύνη της... Γιατί τους χαρισματικούς ανθρώπους, όπως τη Σεμίνα Διγενή, δεν τους ενδιαφέρει να επαναπαυτούν στις δάφνες τους. Γνωρίζουν καλύτερα τον εαυτό τους μέσα από τις όποιες ατυχίες κι εμπόδια βρίσκονται στο δρόμο τους. Οι μηχανορραφίες, δε, εκείνων που επιθυμούν την καταστροφή ή την πτώση των άλλων για να ηδονιστούν, όχι μόνο δεν τη ρίχνουν στα τάρταρα, αλλά της δίνουν τον έναυσμα για να ανακαλύψει τη δύναμη που κρύβει μέσα της ώστε να βελτιωθεί...

“Πάντα λαμπερή!” είναι η πρώτη μου σκέψη όταν τη συναντώ για πρώτη φορά και ενώ είμαι έτοιμη να της το πω, με προλαβαίνει ο Άρης Τερζόπουλος. Με μια γλυκιά νοσταλγία θυμάται την εποχή που είχε διευθυντή τον πατέρα του, Ευάγγελο Τερζόπουλο, στο πρώτο περιοδικό όπου εργάστηκε, το “Φαντάζιο”.

Η αγαπητή Σεμίνα ( αυτή είναι η προσφώνησή μου προς σ’εκείνη, είτε προφορικά, είτε σε γραπτά μηνύματα) είναι ένα πρόσωπο που θαυμάζω για την πορεία του στο χώρο της δημοσιογραφίας - δεν έχει άλλωστε βραβευτεί τυχαία με 18 βραβεία για το έργο και την προσφορά της στην ελληνική τηλεόραση και 12 για την πολυετή φιλανθρωπική της δράση- για την ευγένεια, το ήθος, το σεβασμό με τον οποίο πάντα αντιμετώπιζε τους καλεσμένους της και συνεντευξιαζόμενούς της… Kαι για εκείνο το πλατύ, αστραφτερό χαμόγελό της που “σπάει” την όποια αμηχανία και που δεν είναι δήθεν...

Με τον ίδιο, γλυκό τρόπο αντιμετώπισε κι εμένα από την πρώτη στιγμή, δίχως “ύφος” λόγω της εμπειρίας που έχει στην “πλάτη” της από όλα αυτά τα χρόνια... Με χαροποίησε και με τίμησε, μάλιστα, λέγοντάς μου τα καλύτερα σχόλια για τις συνεντεύξεις μου... και... κάπου εκεί σκέφτηκα... “Θα τολμήσω να της ζητήσω να μου δώσει η ίδια μια συνέντευξη... Τόσα πρόσωπα άλλωστε μου προτείνει μέσω της BRAINCO…”

Η απάντησή της; “Θα πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος για να δώσω συνέντευξη. Όπως ένα βιβλίο που ετοιμάζω...”

Ο καιρός πέρασε και το πρώτο της δημιούργημα αναδύθηκε... Το “Κίτρινο Υποβρύχιό” της... ‘Ενα συνονθύλευμα στιγμών και μεγάλων προσωπικοτήτων που συνάντησε και όπως η ίδια λέει, της “πυροδότησαν ισχυρά συναισθήματα”.

Η αγαπητή Σεμίνα μάς ταξιδεύει με το ευρηματικό “υποβρύχιό” της, κάνοντας μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα διαδρομή με σπουδαίους σταθμούς...

Το βιβλίο της δεν το διάβασα ακόμη, ωστόσο η αίσθησή μου -από κάποια αποσπάσματα που μού έστειλε- ήταν ότι δεν ήθελα να τελειώσουν και πως όταν έρθει στα χέρια μου το έργο της, θα ολοκληρώσω την ανάγνωσή του μέσα σε ένα βράδυ...

Η Σεμίνα Διγενή, ανοίγει την καρδιά της κι εξηγεί τί είναι το κίτρινο υποβρύχιό της, αναφέρεται στους πρωταγωνιστές του, στις εμπειρίες της από τον απαιτητικό χώρο της δημοσιογραφίας, αυτοσαρκάζεται, μοιράζεται μαζί μας στιγμές και σκέψεις της που μας κάνουν να σκεφτούμε ένα βήμα παραπέρα…

Ένα soundtrack λέει πως είναι το “Κίτρινο Υποβρύχιο” και αποκαλύπτει τις μελωδίες και τα τραγούδια της ζωής της... Γλυκιά έκπληξη για εμένα, καθώς αν απαντούσα αυτήν την ερώτηση για τον εαυτό μου, τα ίδια soundtracks θα επέλεγα... Από το πρώτο έως το τελευταίο...

Στην πρώτη μας συνάντηση, όταν σας πρότεινα να μου παραχωρήσετε συνέντευξη, μου είπατε ότι αυτό θα συμβεί μόνο αν προκύψει κάποιος σημαντικός λόγος... όπως ένα βιβλίο που όπως μου είχατε αποκαλύψει, ετοιμάζετε την “ανάδυσή” του... Το “Κίτρινο Υποβρύχιο”! Θα ήθελα να μου πείτε με μία φράση, τί σημαίνει για εσάς αυτό το πρώτο σας δημιούργημα...

Η Λιάνα Κανέλλη όταν το διάβασε, μου έγραψε ότι είναι σαν χολλυγουντιανό τρέιλερ μιας ολόκληρης καριέρας και μιας πολύμορφης ζωής, αλλά και κάτι σαν vintage άλμπουμ σε διαδικτυακό παιχνίδι. Μ αρέσει να είναι κάτι τέτοιο. Το σημαντικό για μένα αλλά και το ψυχοθεραπευτικό είναι ότι γράφτηκε γιατί... δεν γινόταν αλλιώς. Μ έπνιγε. Έπρεπε να βγει στην επιφάνεια.

Και μόνο να ρίξει κανείς μια γρήγορη ματιά στα ονόματα της τέχνης και της πολιτικής που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο σας, αντιλαμβάνεται τη σπουδαιότητα και τη βαρύτητά του... Πρόκειται για μια αυτοβιογραφία σας που επικεντρώνεται σε σταθμούς της δημοσιογραφικής σας πορείας;

Όχι αυτοβιογραφία, με τίποτε! Πρωταγωνιστούν στιγμές και πρόσωπα, που πυροδότησαν ισχυρά συναισθήματα. Φόβο, συγκίνηση, θυμό, έκπληξη, νοσταλγία, θλίψη... Υπάρχουν απίστευτες σκηνές παρασκηνίου συνεντεύξεων με κάποιους ανθρώπους που κάποτε ήταν απρόσιτοι, πανίσχυροι και σκληροί, με κάποιους τρυφερούς κι ευάλωτους, κάποιους αλαζόνες και μάλλον ανόητους και κάποιους ασύλληπτα σαγηνευτικούς!

“Όλοι ζούμε σε ένα κίτρινο υποβρύχιο Και οι φίλοι μας έχουν όλοι επιβιβαστεί. Πολλοί περισσότεροι απ` αυτούς ζουν στη διπλανή πόρτα Και το συγκρότημα ξεκινά να παίζει...Όλοι ζούμε σε ένα κίτρινο υποβρύχιο... ”είναι κάποιοι από τους στίχους του “Yellow Submarine” - “ Kίτρινο υποβρύχιο" των Beatles. Στην ψυχεδελική ταινία του 1968, σατιρίζεται ο συντηρητισμός της εποχής που φοβόταν το κίνημα των χίπις και παρουσιάζονται οι περιπέτειες των Beatles κάτω από τη θάλασσα, καθώς αντιμετωπίζουν τους Blue Meanies, που μισούν τη μουσική…

Το δικό σας κίτρινο υποβρύχιο, τί αντιμετώπισε και πώς τα κατάφερε τελικά;

Αυτό που μόλις αναδύθηκε, εκτός από μαγικό είναι και υπάκουο. Το επινόησα για να μπορώ να πηγαίνω μπρος πίσω στο χρόνο, όποτε θέλω. Μου λείπουν αγαπημένοι μου άνθρωποι,που τους ψάχνω συνέχεια, θέλω να επανεξετάσω κάποια παλιά τραύματα, να ξαναζήσω κάποια ωραία λάθη και θηριώδεις γκάφες, να ξαναβρώ εκείνο το κορίτσι που είχε το ταλέντο (ή μήπως ήταν κατάρα;) από μικρό, να φτιάχνει δικούς του κόσμους και να κινείται μέσα τους, δραπετεύοντας πρόσκαιρα από τα δύσκολα και γελώντας. Όμως το υποβρύχιο, δεν το είχα πάντα. Χωρίς αυτό πέρασα δύσκολα και ``του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι`` είναι ακόμα ορατό και πονάει. Τώρα που το έχω όμως και κάνω βόλτες μαζί του, ελπίζω πως σιγά σιγά θα επέλθει η επούλωση.

Ζήσατε τόσο την άνοδο όσο και την πτώση της τηλεόρασης. Με το ταλέντο, την επιμονή και υπομονή σας, αποτελείται ένα από τα πιο επιτυχημένα πρόσωπα που έλαμψαν και αγαπήθηκαν σε αυτό το “απαιτητικό” μέσο... Ποιά γεύση σας έχει αφήσει αυτή η “διαδρομή”;

Δίπλα στο ταλέντο, την επιμονή και την υπομονή που λες, να προσθέσεις σε παρακαλώ και αρκετά πολύ μεγάλα λάθη και κακές επιλογές. Δεν θα` θελα να κρίνω αυτήν τη διαδρομή. Όλα καλά .Η μαγκιά σ αυτές τις ιστορίες είναι να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά. Και να μην πιστέψεις ποτέ πως είσαι το κέντρο του κόσμου. Α... και να φεύγεις έγκαιρα.

Διαβάζοντας την απολαυστική περιγραφή σας για τη κορυφαία συνάντησή σας με το Βιττόριο Γκάσμαν, σκέφτομαι πόσες γυναίκες θα ήθελαν τότε να είναι στη θέση σας... Ο ίδιος είπε κάποτε:”Οι άνδρες δεν καταλαβαίνουν τίποτα για τις γυναίκες και οι γυναίκες τίποτα για τους άνδρες. Κι είναι καλύτερα έτσι.” Εσείς, τί “καταλαβάτε” για εκείνον -έναν άνδρα παλαιάς κοπής- και ποιά είναι τα “μαγικά” στοιχεία της προσωπικότητάς του που σας γοήτευσαν;

Μα το λέω στο βιβλίο ``185 εκατοστά μασίφ γοητείας``, σιγά μην είχα μυαλό εκείνες τις ώρες να τον μελετήσω και να τον αποκρυπτογραφήσω. Απλώς τον απολάμβανα, απέναντι μου. Θυμάμαι πως είχαν παγώσει τα χέρια μου.Με ρώτησε κάποια στιγμή αν επιτρεπόταν στην ηλικία μου, να μου προσφέρει ένα ποτό. Του είπα, ``μόνο μία γουλιά``. Και τότε είπε γελώντας, κάτι που.. με γονάτισε: `` Ε τότε μη λερώσουμε άλλο ποτήρι, Ορίστε πιες αν θες από το δικό μου!``. Ήπια, αλλά η καρδιά μου πρέπει να χτυπούσε τόσο δυνατά που την ένιωθα στις πατούσες.

Μια εβδομάδα στη Λιβυή για εκείνη τη θρυλική, αποκλειστική συνέντευξη με τον Καντάφι για την Ελευθεροτυπία... Γράφετε στο βιβλίο πως ο Σεραφείμ Φυντανίδης, έβαζε κάθε βράδυ τον Κώστα Χούντα και τον Κώστα Σκούρα, να σας τηλεφωνούν, για να είναι σίγουρος ότι είστε καλά. Τί γεύση σας άφησε εκείνη η συνάντηση, ποιές οι σκέψεις σας πρίν και μετά από αυτήν;

Συνεχώς στο μυαλό μου συνδέονται οι εικόνες του πανίσχυρου και αλαζόνα Καντάφι, μέσα στο ασύλληπτης χλιδής παλάτι του, με εκείνες που τον λιντσάρουν και τον μαχαιρώνουν με μανία στον πρωκτό και εκείνος εκλιπαρεί να τον λυπηθούν.. Δυο εικόνες του ίδιου προσώπου, που τα λένε όλα.

Νομίζω ότι δεν υπάρχει σπουδαία ελληνική προσωπικότητα που να μην έχετε γνωρίσει και συζητήσει μαζί της. Ποιά όμως, έχετε ξεχωρίσει, (είτε ελληνική, είτε ξένη), ποιά σας “δυσκόλεψε” και ποια θα θέλατε να ξεχάσετε και γιατί;

Ασυζητητί λάτρεψα τον Χατζιδάκι, τον Χορν, τα παιδιά του Τσε Γκεβάρα, τον Τσαρούχη, τον Φλωράκη, σκυλοβαρέθηκα τον Μπετίνο Κράξι, τον Έντβαρ Σεβαρτνάντζε και τον Χέλμουτ Μπέργκερ και θα προτιμούσα να μην θυμάμαι εκείνες τις συνεντεύξεις με τους σατανιστές της Παλλήνης και κάτι αλαφροίσκιωτους ΑΤΙΑτζήδες ..

“’Eνα βιβλίο-μαρτυρία σε μια ατμόσφαιρα μιούζικαλ" λέτε πως είναι το “Κίτρινο Υποβρύχιο”. Πώς οδηγηθήκατε σε αυτήν τη σκέψη και πόσο σημαντική είναι η μουσική στη ζωή σας;

Η μουσική δεν προδίδει ποτέ. Την χρειάζομαι και δεν τη χορταίνω. Αυτή (και κάποιες μυρωδιές...) ανακαλούν το μεγαλύτερο μέρος πολύτιμων αναμνήσεων…

“Σε λίγους μήνες, συμπληρώνω 3 χρόνια χωρισμένη. Μία ωραία πρωία του Ιανουαρίου, του 2009 ζήτησα διαζύγιο, μετά από 26 χρόνια κοινής ζωής. Μου το έδωσε αμέσως, ίσως γιατί κατάλαβε πως δεν ήμουν πια, όπως παλιά, ερωτευμένη, δεν μ ενέπνεε εδώ και καιρό, δεν μπορούσαμε πια να ζούμε μαζί, δεν ταιριάζαμε, σχεδόν μ’ ενοχλούσε...” γράφετε στην εισαγωγή ενός πραγματικά συγκλονιστικού κείμενου για την ξαφνική αποχώρησή σας από έναν παλιό, ισχυρό σας έρωτα :”την τηλεόραση”. Είναι πια κοινό μυστικό, ότι εκπομπές σαν τις δικές σας, δυστυχώς, δεν υπάρχουν... Τί κρατάτε από εκείνη τη σημαντική περίοδο της ζωής σας, τί σας έμαθε και ποιές οι σκέψεις σας για την τηλεόραση όπως είναι σήμερα...

Για όλους μπορεί να ήταν κεραυνός εν αιθρία, για μένα όμως όχι. Είχε σταματήσει εδώ και καιρό, το χτυποκάρδι μου γι αυτήν και άρχισε να με φρικάρει η ιδέα μιας κάμερας συνεχώς απέναντί μου. Δεν έχει νόημα να το συζητάμε πια. Άλλωστε μια ζωή κάνω restart!

Έμαθα πως υπάρχουν σκηνοθέτες που ενδιαφέρονται να στήσουν θεατρική παράσταση με βάση το βιβλίο. Θα το επιτρέπατε αυτό;

Εννοείται. Άλλωστε εκτός από τις αληθινές ιστορίες, τα δημοφιλή ή διάσημα πρόσωπα και τα πραγματικά γεγονότα που αναφέρονται, το "Κίτρινο Υποβρύχιο" με βοήθησε να πραγματοποιήσω ("ταξιδεύοντας" πολύ πίσω) και "συνεντεύξεις" με πλάσματα που ασκούν μεγάλη γοητεία σ εμένα. "Συνομιλώ" λοιπόν, στο βιβλίο με τον Μαρξ, τον Καμύ, την Νίνου, τον Ναπολέοντα, την Τζόπλιν, τον Πόε, την Σάνδη, τον Σοπέν, τον Παπαδιαμάντη, τον Μπουκόφσκι, τον Μολιέρο, τον Βισκόντι, μέχρι και με τον Λάκι Λουτσιάνο.

“Νομίζω ότι είμαι πανέτοιμη να ερωτευτώ από πέντε χρονών. Έχω δει τόσο πολύ σινεμά, που μου φαίνεται πως είμαι ικανή και ώριμη να αντεπεξέλθω στις απαιτήσεις ενός μεγάλου έρωτα.” γράφετε περί έρωτος στο “Κίτρινο Υποβρύχιο”. Πόσο σημαντικός ήταν και είναι ο ρόλος του έρωτα στη ζωή σας και μέχρι που φτάσατε ή θα φτάνατε για ένα μεγάλο έρωτα;

Σκράπας και δη σεσημασμένος, είμαι στα ερωτικά. Εν οίδα ότι ουδέν οίδα, σ αυτό το πεδίο. Δεν με δίδαξε το παραμικρό ο έρωτας.

Στα προλογικά σημειώματα του Υποβρύχιου, ο Κώστας Λειβαδάς γράφει - ανάμεσα σε άλλα- ότι έχει ερωτευτεί αυτό το βιβλίο. Ποιά τα συναισθήματα και οι σκέψεις σας όταν διαβάσατε όλα αυτά τα υπέροχα λόγια που έγραψαν για εσάς;

Ευγνωμονώ για τα υπέροχα λόγια τους τη Δήμητρα Γαλάνη, τη Λιάνα Κανέλη, την Αφροδίτη Μάνου, τον Τάκη Τζαμαργιά, τον Κώστα Λειβαδά και τον Χρήστο Κεχαγιά, που το διάβασαν πριν κυκλοφορήσει, κι έγραψαν αμέσως τις εντυπώσεις τους, αλλά και τον Γιώργο Σιδέρη για το συγκινητικό κείμενό του στο page του βιβλίου, στο facebook.

“Μπορείς να μου λείπεις λιγότερο;” γράψατε στον προσωπικό σας λογαριασμό για την κόρη σας, Κίρκη, δυο χρόνια πριν, ανήμερα των γενεθλίων της. Πόσο δύσκολο είναι να συνδυαστεί ο υπέροχος κι απαιτητικός - συνάμα- ρόλος της μαμάς, με την καριέρα; Πώς τα καταφέρατε εσείς;

Δε νομίζω να κατάφερα και πολλά πράγματα, εκτός από το να λατρεύω την Κίρκη και τον Νικόλα.

Έλειψα αρκετά από δίπλα τους, γιατί δούλευα πάντα σαν είλωτας. Τώρα -πάλι- δεν τα χορταίνω και μου λείπουν και τα δυό παιδιά, γιατί πλέον, οι είλωτες είναι εκείνα. Είμαι όμως απίστευτα περήφανη γι αυτά.

H Κίρκη Καραλή, είναι μια από τις πιο επιτυχημένες σκηνοθέτιδες της γενιάς της, με αξιοζήλευτες δουλειές και συνεργασίες... Αν υπήρχε η δυνατότητα να γίνει σήριαλ ή ταινία το βιβλίο σας και αναλάμβανε εκείνη το ρόλο του σκηνοθέτη, ποια ηθοποιός θα μπορούσε κατά τη γνώμη σας να ενσαρκώσει καλύτερα το πρόσωπο της Σεμίνας Διγενή (τόσο σε νεότερη όσο σε μεγαλύτερη ηλικία);

Αααα.... μ αρέσει αυτό το παιγχνίδι!! Γιατί ΜΟΝΟ σαν αστείο παιγχνίδι μπορώ να το δω.

Στο Χόλυγουντ λοιπόν, θα έδινα την ευκαιρία να... απογειώσουν την καριέρα τους ενσαρκώνοντάς με, δυο Καίητ. Ή η Μπλάνσετ ή η Γουίνσλετ. Οποια προλάβει. (.. γέλια!)

Λίγο πιο μεγάλη ή η Τζούντι Ντεντς ή η Βίβιαν Γουέστγουντ (γιατί προς τα εκεί ονειρεύομαι να βαδίσω στυλιστικά). Δες λίγο στη φωτό, πώς το φαντάζομαι.

“Όποιος διατηρεί την ικανότητα να βλέπει την ομορφιά, δεν γερνάει ποτέ.” πίστευε ο Κάφκα. Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να διατηρήσουν ακμαίο το μυαλό και την ψυχή;

Η δημιουργικότητα, η περιέργεια κι η καλοσύνη.

“Δεν πειράζει να διστάζεις, αν μετά προχωράς μπροστά.” είπε κάποτε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ. Υπήρξε κάποια στιγμή στη ζωή σας που λυγίσατε αλλά καταφέρατε να προχωρήσετε; Αν ναι, τί σας βοήθησε να συνεχίσετε;

Το διαβολεμένο πείσμα μου. Σε όλα. Ενίοτε και το (χαρακτηριστικό μου) αίσθημα ευθύνης απέναντι σε κάποιους ή σε κάτι.

“Πάντα θα’ναι αργά, δεύτερη ζωή δεν έχει” γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης στο “Παράπονό του”. Υπάρχει, πιστεύετε, δεύτερη ζωή, ή ευκαιρία να ζήσουμε κάποια πράγματα από την αρχή;

Αν επινοήσετε κι εσείς ένα Κίτρινο Υποβρύχιο, όλα θα είναι εφικτά.

"Ο άντρας της ζωής μου είμαι εγώ!" είχε πει η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Τί γνώμη έχετε;

Η Αλίκη αυτό δεν τό` λεγε με καμάρι. Αλλοίμονο στις γυναίκες που το είπαμε έστω και μια φορά στη ζωή μας!

“Δεν είδα γύρω μου να σέβεται κανείς τον άνθρωπο, αλλά τον πλούτο, τη δύναμη, την εξουσία, τη μοχθηρία, την ατιμία”, είχε πει η Διδώ Σωτηρίου. Θα ήθελα να σχολιάσετε τα λόγια της.

Θα ήθελα να σχολιάσω -επειδή τη γνώριζα- την ευγένεια, την τρυφερότητα και το ειλικρινές νοιάξιμό της για τους ανθρώπους. Η Σωτηρίου έδειξε το δρόμο όχι μόνο με τα κείμενά της, αλλά κυρίως με τη στάση της ζωής της.

“Αν ξαναρχόμουνα στον κόσμο θα ήταν για να κάνω έρωτα και για το μόνο που θα λυπηθώ όταν θα φύγω, θα’ναι για τον έρωτα που θα χάσω.” είπε κάποτε ο Μεγάλος Ερωτικός. Θα ήθελα να μου πείτε τις σκέψεις σας για τη μεγάλη προσωπικότητα του Μάνου Χατζιδάκι και αν ξαναρχόσασταν εσείς στον κόσμο, για ποιό λόγο θα ήταν;

Ο Χατζιδάκις ήταν ο ‘Ενας. Είμαι τυχερή που τον γνώρισα, που μιλούσαμε και που μ’εμπιστεύτηκε. Έχω βαθειά λατρεία και σεβασμό στον Χατζιδάκι.

Δε με γοητεύει η σκέψη της επιστροφής. Οταν λήξει η άδεια παραμονής μου εδώ, θέλω να ξαναγίνω αστερόσκονη.

«Μη φοβάσαι το τρακ. Πηγαίνει πάντα εκεί, όπου υπάρχει ταλέντο» έλεγε ο Δημήτρης Χορν. Τί θυμάστε πιο έντονα από τη συνάντηση μαζί του ;

Τη μοναξιά του.

Από τις εμπειρίες που είχατε έως σήμερα, υπάρχει κάτι για το οποίο έχετε μετανιώσει ;

Εμπιστεύτηκα πολλές φορές λάθος πρόσωπα, αλλά -τελικά- μόνο αυτά τα πρόσωπα, που με διέλυσαν, με βοήθησαν να βελτιωθώ.

Ποιά είναι η μεγαλύτερή σας φοβία;

Φοβάμαι τα πάντα για τα οποία δεν έχω να δώσω μια πειστική εξήγηση στον εαυτό μου.

Έχετε εισπράξει από τη ζωή, τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε επαγγελματικό, αυτό που θα θέλατε;

Είμαι ευγνώμων για όλα. Μπορεί ένα μεγάλο μέρος των "παροχών" της ζωής μου να πληρώθηκε με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα (θυμάσαι το ``Blood Sweat & Tears``;), αλλά έζησα και ζω όσα ονειρεύτηκα.

Αν είχατε μόνο μία συμβουλή να δώσετε στην κόρη και το γιο σας, ποια θα ήταν αυτή;

Εγώ χρειάζομαι τις συμβουλές τους, όχι αυτοί τις δικές μου. Αυτοί είναι οι μέντορές μου.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που έχετε πάρει εσείς μέχρι στιγμής;

Σεβασμός ουσιαστικός στη φύση.

Ποιά η προτροπή σας στους νέους δημοσιογράφους που κάνουν σήμερα το ξεκίνημά τους σε αυτόν τον ιδιαίτερο, απαιτητικό χώρο;

Δε μασάμε, διαβάζουμε, ταξιδεύουμε, μιλάμε σωστά ελληνικά και κάνουμε αληθινά ρεπορτάζ.

Αν επιλέγατε μία μοναδική μελωδία που να ταιριάζει με ό,τι έχετε ζήσει μέχρι σήμερα και ένα τραγούδι που σας εκφράζει, ποιά θα ήταν αυτό; Το soundtrack της ζωής σας.

Τα soundtracks της ζωής μου αλλάζουν ανά περιόδους. Σχεδόν πάντα, όμως, περιλαμβάνουν τη φωνή της Φλέρυς Νταντωνάκη και της Μαρίκας Νίνου, τις μουσικές του Χατζιδάκι, τα στιχάκια του Δεληβοριά και κάποια παλιά ιταλικά τραγούδια με την Βανόνι, τη Μίνα και τον Τσελεντάνο.

Από τις 6 Ιανουαρίου του 2001 έχει προστεθεί και το τραγούδι "Το τυχερό μου αστέρι" του Κωνσταντίνου Βήτα.

H Σεμίνα Διγενή κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Πατάκη» το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Κίτρινο Υποβρύχιο», στο οποίο γράφει για όλα αυτά για τα οποία δε μίλησε ποτέ. Ένα απρόβλεπτο και συναρπαστικό κείμενο. Μια σύνθεση μεταξύ μαρτυρίας, ρεπορτάζ και μυθοπλασίας. Ζωή και καριέρα γεμάτες εξερευνήσεις κι αταξίες.

 

Κριτικές

"(…) έτσι πάντα χωρίς φόβο, χωρίς συμπλέγματα και προσχήματα, με αγάπη και έρωτα για τα πάντα, καταθέτεις τη ζωή σου και την ίδια στιγμή θυμάσαι... Δε θέλεις να ξεχάσεις τίποτε απ` ό,τι αγάπησες, δε θέλεις να ξεχάσεις τίποτε από όσα σε έκαναν άνθρωπο.

Μαζί σου θυμόμαστε και εμείς «την εποχή της όρεξης», που όλα ήταν (ή μήπως φάνταζαν;) διαφορετικά.

Όχι νοσταλγίες. Έτσι απλά, για να μην ξεχνάμε και για να θυμίζουμε στους νεότερους πώς ήταν η ζωή χωρίς το δηλητήριο του φόβου..."

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ

"(…)Το βιβλίο της Σεμίνας είναι σαν χολλυγουντιανό τρέιλερ μιας ολόκληρης καριέρας και μιας πολύμορφης ζωής, που δεν μπορεί ποτέ να γίνει σίριαλ.

Κατάφερε να τουιτάρει έναν ορυμαγδό αναμνήσεων, εμπειριών κολασμένων και ακόλαστων στιγμών, που για τον αναγνώστη μικρότερης ηλικίας απ’ τη δική μας μοιάζει κατανοητό και τρυφερά πικάντικο, ωσάν να ξεφυλλίζει vintage άλμπουμ σε διαδικτυακό παιχνίδι.

Για τη γενιά μας, αυτό το τουιτάρισμα εμπειριών κυλάει εύκολα, σαν γρατζουνιά που προκύπτει ημιεκούσια σ’ ένα γερό μασάζ αναμνήσεων.

Για χαλάρωση ή σύσφιξη αποφασίζει ο αναγνώστης...."

ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

"(…)Πολλά από τα μυστικά της, που δεν ξέρει κανείς, είναι στις σελίδες αυτού του βιβλίου, όπου –για να χρησιμοποιήσω μια εικόνα του Σεφέρη, για το πώς νιώθει ο ίδιος, ακούγοντας τη Συμφωνία των Ψαλμών του Στραβίνσκι–

«δίνει μια δυνατή κλοτσιά σ’ όλες τις τρυφερές, ηδονοπαθείς σαχλαμάρες και στους νυσταλέους βηματισμούς»."

Δρ. ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΕΧΑΓΙΑΣ

Διδάσκων Φιλοσοφία και Επιστημολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

"(…)Πού μπορεί κανείς να συναντήσει από τους Beatles και τον Σοπέν, τον Λουκίνο Βισκόντι, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Μάνο Χατζιδάκι, μέχρι τον Αλέκο Παναγούλη και τον Πλάτωνα; Στο Κίτρινο υποβρύχιο της Σεμίνας Διγενή, το απρόβλεπτο βιβλίο της, που έχω την αίσθηση ότι εισάγει ένα νέο είδος γραφής. Με το δημοσιογραφικό της μαγνητόφωνο και την κάμερά της, που συνεχώς ζουμάρει, παγώνει τον χρόνο και αλλάζει γωνίες, κάνουμε μαζί της αυτό το απίθανο ταξίδι.

Ξαναθυμόμαστε τα τελευταία σαράντα χρόνια της δημόσιας ζωής και, ταυτόχρονα με κορυφαίες πολιτικές στιγμές, τις κορυφαίες στιγμές της Σεμίνας στην πορεία της, στα άδυτα ενός σκληρού και αμείλικτου χώρου, όσο αυτός των ΜΜΕ. Ταυτόχρονα, έχουμε την ευκαιρία να διαβάσουμε το πιο προσωπικό και απόλυτα εξομολογη- τικό ημερολόγιο της ζωής της, από τα παιδικά της χρόνια μέχρι σήμερα. Ανάμεσα στις αληθινές συνεντεύξεις της, που παρουσιάστηκαν σε τηλεοράσεις, εφημερίδες, ραδιόφωνα και σάιτ, και κάποιες άλλες που προέκυψαν μέσα από την ασίγαστη φαντασία της, όπως αυτές με τον Μαρξ, τη Νίνου, τον Καμύ, τον Μολιέρο, τον Ναπολέοντα, τον Μποντλέρ κ.ά. Πυξίδες της στο απίθανο αυτό ταξίδι,

τραγούδια, ταινίες, παραστάσεις... Αισθάνεσαι ότι, μέσα στις σελίδες, συναντώνται όλες οι τέχνες.

(…)

Εγώ δηλώνω πως έχω ερωτευτεί το βιβλίο. Έτοιμοι για επιβίβαση!

ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ

"Μ’ ένα παραμυθένιο όχημα, που η Σεμίνα Διγενή θέλει να το λέει Κίτρινο υποβρύχιο, αυτό όμως πότε κολυμπάει, πότε πετάει κι άλλοτε απλώς ακινητοποιείται πάνω από στέγες ανοιχτές, ή ανοιχτές πληγές σε μικρές κοριτσίστικες προσωπικές ιστορίες, η συγγραφέας μάς ταξιδεύει στον χώρο και (κυρίως) στον χρόνο, με την έντιμη μνήμη του παλιομοδίτη δημοσιογράφου που κουβαλάει μαζί του τη φωτογραφική μηχανή, γιατί χωρίς φωτογραφία . (…)

Το Κίτρινο υποβρύχιο, που είναι και λίγο κιβωτός του Νώε, περιέχει μικρές χρωματιστές ψηφίδες συμπυκνωμένης ωριμότητας ποικίλης πνευματικής ιδιοκτησίας ανθρώπων που βρέθηκαν, την ίδια εποχή με τη Σεμίνα, σε κάποια γωνιά του πλανήτη Γη. Και μαζί, την αύξουσα ωριμότητα της Ασημίνας-Μίνας-Σεμίνας, που τελικά δια- πιστώνει: (…)

Το διάβασα με ταχύτητες σέβεντις, τότε που διαβάζαμε σχεδόν ένα βιβλίο την ημέρα…

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ

"(…) Επιβιβάζεται λοιπόν σε ένα υποβρύχιο –δε θα μπο- ρούσε να είναι κάτι άλλο, παρά μόνον το κίτρινο των Beatles– για να βυθιστεί στο παρελθόν και, με μια ασθμα- τική, σχεδόν παραληρηματική γραφή, εξομολογείται προσωπικές στιγμές, σκέψεις και αγωνίες πριν, κατά και μετά τη συνάντηση με τους ζωντανούς μύθους μιας επο- χής, αλλά και με τον εαυτό της.

Δε θέλει να απομυθοποιήσει τίποτα, αντιθέτως πρό- σωπα ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγονται ο Ανδρέας, η Μελίνα, η Αλίκη, ο Χατζιδάκις, ο Ρίτσος, ο Τρίτσης, ο Γκάσμαν, η Μοσχολιού, ο Μίκης και τόσοι άλλοι παρα- μένουν στο βάθρο τους και μέσα από τα μάτια της γίνο- νται οικεία κι αποκαλύπτουν στιγμές μαγικές.

Πλάι τους φωτίζει με τρυφερότητα στιγμές σκληρές από το στενό και ευρύτερο οικογενειακό της περιβάλλον, και ανάμεσά τους ξεπηδούν απρόσμενα πρόσωπα καθημερινά αλλά ανοίκεια, που διεκδικούν στο δικό της εικο- νοστάσι μια θέση και την έχουν, αρκεί αυτά να θέλουν να κάνουν την υπέρβαση, την όποια υπέρβαση κόντρα σε πλαίσια και συμβάσεις, μόνο και μόνο για την επίγευση της ζωής. (…)

ΤΑΚΗΣ ΤΖΑΜΑΡΓΙΑΣ

Σκηνοθέτης-Διδάσκων στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Ανάμεσα στα πρόσωπα του βιβλίου, είναι οι :

ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ

ΛΟΥΛΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ

ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΝΥΠΟΜΟΝΟΣ

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΜΠΕΤΥ ΒΑΛΑΣΗ

ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ

ΤΙΤΟΣ ΒΑΝΔΗΣ

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ

ΤΟΛΗΣ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ

ΓΙΩΤΑ ΓΙΑΝΝΑ

ΒΙΤΤΟΡΙΟ ΓΚΑΣΜΑΝ

ΑΛΕΙΔΑ ΚΑΜΙΛΟ & ΕΡΝΕΣΤΟ ΓΚΕΒΑΡΑ

ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΥ

ΑΝΝΑ ΜΑΡΙΑ +ΚΩΝ/ΝΟΣ ΓΛΥΞΜΠΟΥΡΓΚ

ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΓΡΑΝΑΔΟ (ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΤΟΥ ΤΣΕ)

ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΔΑΝΑΗ

ΚΑΤΙΑ ΔΑΝΔΟΥΛΑΚΗ

ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ

ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΜΠΕΤΑΣ

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

ΤΖΟΝΙ ΚΑΛΗΜΕΡΗΣ

ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

ΜΟΥΑΜΑΡ ΚΑΝΤΑΦΙ

ΚΑΡΥΟΦΥΛΛΙΑ ΚΑΡΑΜΠΕΤΗ

ΜΑΙΚΛ ΚΕΗΝ

ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΚΗΛΑΗΔΟΝΗΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ

ΜΠΕΤΙΝΟ ΚΡΑΞΙ

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ

ΜΙΝΩΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ

ΒΙΚΥ ΛΕΑΝΔΡΟΣ

ΣΟΦΙΑ ΛΟΡΕΝ

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ

IRON MAIDEN

ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΜΑΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗ

ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ

ΜΑΡΙΚΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ

ΝΑΝΑ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ

ΧΕΛΜΟΥΤ ΜΠΕΡΓΚΕΡ

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ

ΚΕΗΤ ΜΠΛΑΝΣΕΤ

ΒΛΑΣΗΣ ΜΠΟΝΑΤΣΟΣ

ΓΚΟΡΑΝ ΜΠΡΕΓΚΟΒΙΤΣ

ΜΠΕΡΝΑΝΤΕΤ ΝΤΕΒΛΙΝ

ΛΕΝΑ ΟΥΖΟΥΝΙΔΟΥ

ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ

ΤΟΜΑΖ ΠΑΝΤΟΥΡ

ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΡΟΥΛΑ ΠΑΤΕΡΑΚΗ

ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ

ΈΝΤΒΑΡ ΣΕΒΑΡΤΝΑΝΤΖΕ

ΑΡΗΣ ΣΕΡΒΕΤΑΛΗΣ

ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΟΥΡΤΗΣ

ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ

ΔΙΔΩ ΣΩΤΗΡΙΟΥ

ΓΕΒΓΚΕΝΙ ΤΖΟΥΚΑΣΒΙΛΙ (εγγονός Στάλιν)

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΖΟΥΜΑΣ

ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΤΕΡΖΗΣ

ΧΑΝΣ ΤΟΝΕΙ (IRA)

ΟΥΓΚΟ ΤΟΝΙΑΤΣΙ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΡΙΤΣΗΣ

ΤΑΚΗΣ ΤΖΑΜΑΡΓΙΑΣ

ΤΣΟΙΣ ΤΖΑΜΠΣ

ΛΑΜΑ ΤΗΣ ΜΟΓΓΟΛΙΑΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ

ΧΟΣΕ ΡΑΜΟΝ ΦΕΡΝΑΝΤΕΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΕΡΤΗΣ

ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ

ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΦΥΝΤΑΝΙΔΗΣ

ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ

ΔΙΑΓΟΡΑΣ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

 

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα...


Η Σεµίνα Διγενή γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε Πολιτικές Επιστήµες στη Σιένα και Ηλεκτρονική Δηµοσιογραφία στη Ρώµη.

Υπήρξε µέλος της Ένωσης Ξένων Ανταποκριτών Ιταλίας STAMPA ESTERA. Εργάστηκε στις εφηµερίδες Ελευθεροτυπία, Αυγή, Εξόρµηση, Απογευµατινή, Έθνος της Κυριακής, Αδέσµευτος Τύπος, Realnews, στην ιταλική Αvanti!, στα ραδιόφωνα του ΣΚΑΪ, του Αντέννα, του Δευτέρου Προγράµµατος της ΕΡΤ, στον Realfm και σε πολλά περιοδικά.

Υπήρξε αρχισυντάκτρια, project manager, σκηνοθέτις και εισηγήτρια πολλών τηλεο­πτικών projects που σηµείωσαν µεγάλη επιτυχία. Επίσης, παρουσίασε δεκάδες εκποµπές στη δηµόσια και στην ιδιωτική τηλεόραση από το 1982 µέχρι το 2009: Τρεις στον αέρα, Εδώ και Σήµερα, Μade in Greece, Ιστορίες γι’ Αγρίους, Μηχανή του Χρόνου, Πες το στη Σεµίνα, Άνθρωποι, Ώρα Ελλάδος, Αταίριαστοι, Εντιµότατοι Φίλοι, Κοίτα τι έκανες, Τοp Stories κ.ά.

Διετέλεσε Διευθύντρια Προγράµµατος του τηλεοπτικού σταθµού Alpha, Σύµβουλος Προγράµµατος στην ΕΡΤ και παραγωγός ντοκιµαντέρ που γυρίστηκαν σε Αµερική, Κούβα, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Κίνα, Μογγολία, Νότια Αφρική, Σρι Λάνκα, Γερµανία κ.α.

Έχει βραβευτεί µε 18 βραβεία για το έργο της στην ελληνική τηλεόραση και έχει ιδρύσει την εταιρεία επικοινωνίας Brainco S.A. και το site onlytheater.gr.


Αφήστε σχόλιο

Παρακαλούμε συνδεθείτε για να αφήσετε σχόλιο.