«ΕΜΠΟΡΙΟ» | ΚΡΙΤΙΚΗ

«ΕΜΠΟΡΙΟ» | ΚΡΙΤΙΚΗ


5.0/5 κατάταξη (3 ψήφοι)

          «Κάθε άνθρωπος είναι υποκείμενο όλων των δικαιωμάτων και ελευθεριών, χωρίς καμιά απολύτως διάκριση, όπως το φύλο, η γλώσσα, η θρησκεία, οι πολιτικές ή άλλες πεποιθήσεις, η εθνική ή κοινωνική καταγωγή, η περιουσία, η γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση. Επίσης δεν είναι επιτρεπτό να γίνεται καμία διάκριση λόγω του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας από την οποία προέρχεται κανείς, είτε πρόκειται για χώρα ή εδαφική περιοχή ανεξάρτητη, είτε για χώρα μη ανεξάρτητη, υπό εποπτεία ή υπό οποιονδήποτε άλλο περιορισμό κυριαρχίας…»

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
10/12/1948

 

          Ο μύθος θέλει την όμορφη Ανδρομέδα, κόρη της Κασσιόπης και του Κηφέα να θυσιάζεται για το καλό της πόλης της. Σύμφωνα, λοιπόν, με τον χρησμό του μαντείου του Άμμωνα, η Ανδρομέδα αλυσοδέθηκε σε ένα βράχο περιμένοντας την οργή του Ποσειδώνα να την αφανίσει. Τελικά, την ελευθέρωσε ο Περσέας.
          Η Φανή Γρύλλη, η Ντίνα Κούκου, η Σοφία Ρούβα και η Αναστασία Τσούτση είναι οι τέσσερις γυναίκες που δημιούργησαν τη συγκεκριμένη θεατρική ομάδα και μέσα από τις παραστάσεις τους επιλέγουν να αφυπνίσουν, μιλώντας για όλα τα ζητήματα που υπάρχουν γύρω μας και μας φωνάζουν. Στις ιστορίες τους υπάρχουν τέρατα, χαμένες ζωές, αλήθειες, αλλά και μια προσμονή για αλλαγή και αυτό είναι που τις κάνει πολύτιμες. Επίσης, δεν περιμένουν κανέναν να τις σώσει…
          Η θεατρική ομάδα «ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ», υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Κοραή Δαμάτη, καταπιάνεται με την Εμπορία Ανθρώπων και μαζί δημιουργούν μια παράσταση, με τίτλο «ΕΜΠΟΡΙΟ».
          Η τρίτη, κατά σειρά, δουλειά τους βασίζεται -και αυτή- σε ιστορίες ανθρώπων που βρέθηκαν αντιμέτωποι με την εκμετάλλευση και το Human Trafficking. Όλες οι μαρτυρίες είναι πραγματικές και αποτελούν ντοκουμέντα, όπως, καταγράφήκαν στις αίθουσες δικαστηρίων, σε ρεπορτάζ και συνεντεύξεις των ίδιων των θυμάτων, καθώς και στα επίσημα στατιστικά και τους γενικούς δείκτες, του Διεθνές Οργανισμού Μετανάστευσης και του Υπουργείου Εξωτερικών, για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων.
          Είναι η ιστορία της Νοζούντ Άλι που στην ηλικία των δέκα ετών, ο πατέρας της την πούλησε για νύφη σε έναν σαραντάχρονο. Όταν κατάφερε, μετά από φρικτά βασανιστήρια και κατ΄ εξακολούθηση βιασμούς, να δραπετεύσει, αφιέρωσε την ζωή της στον αγώνα κατά του γάμου παιδιών στην Υεμένη.
          Είναι ο Ράιαν που η μητέρα του τον εξέδιδε όταν ήταν μικρός.
          Ο Τζον εκδιώχθηκε από την Ουγκάντα επειδή ήταν ομοφυλόφιλος. Ζήτησε άσυλο σε ευρωπαϊκό έδαφος, αλλά έπεσε σε κύκλωμα Sex Trafficking. Ευτυχώς, κατάφερε και γλίτωσε, όχι όμως και η Βονγκάνι που την κλείδωσαν σε ένα ξενοδοχείο, μαζί με άλλες κοπέλες, και την ανάγκαζαν να δέχεται καθημερινά πάνω από 30 άντρες.
          Τέλος, είναι η ιστορία ενός άντρα που ψάχνοντας δουλειά μέσω Internet, βρέθηκε στο Κίεβο και μετά στα Αραβικά Εμιράτα, όπου έπεσε θύμα εμπορίας οργάνων και υποχρεώθηκε σε αφαίρεση νεφρού.
          Κι αν νομίζετε πως όλα αυτά συμβαίνουν πολύ μακριά από εμάς, τότε μάλλον αγνοείτε τις μετρήσεις στην Ελλάδα, που θέλουν την χώρα μας να είναι μια από τις βασικότερες χώρες διακίνησης θυμάτων trafficking, καθώς αποτελεί χώρα προορισμού και διέλευσης, με κύρια σημεία εισόδου, τόσο τα θαλάσσια και χερσαία σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας, όσο και τα χερσαία σύνορα με την Αλβανία και τη Βουλγαρία.
          Αν προτιμάτε τους αριθμούς, στη χώρα μας τα θύματα υπολογίζονται κοντά στις 20.000-25.000, με το 80% να είναι αλλοδαπές γυναίκες.
          Ο Κοραής Δαμάτης περιγράφει ένα δυστοπικό περιβάλλον μέσα σε υπονόμους και υπόγεια στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου κρατούνται και υποχρεώνονται σε εργασία άνθρωποι που δεν πρόκειται να τους αναζητήσει κανείς. εξαιρετικό το σκηνικό και τα κουστούμια του Παύλου Ιωάννου. Πρόσωπα χαμηλού ρίσκου, όπως αναφέρεται στη γλώσσα των εγκληματολόγων. Γυναίκες και άντρες που είναι θύματα μιας παγκόσμιας απειλής, μιας δικτατορίας που χωρίζει τα παιδιά από τις μανάδες τους όταν είναι τριών ετών και διαχωρίζει τους πολίτες της σε δυο κατηγορίες. Αυτούς που αξίζουν να διασωθούν και αυτούς που δεν τους λογαριάζει κανείς.
          Σκηνοθετικά υπάρχει μια πολύ έξυπνη, παράλληλη δράση με συζητήσεις που ακούγονται από τα μεγάφωνα και αναλύουν, σε εκπομπές, το ζήτημα της εκμετάλλευσης ανθρώπων, της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας, το πώς μπορεί η δικαιοσύνη κατ΄ εντολή να καταδικάζει αθώους και να αποφυλακίζει ενόχους. Πως δολοφονείται εν ψυχρώ ένας άντρας στη μέση ενός πολυσύχναστου δρόμου, επειδή είναι γκέι -και μάλιστα μπροστά σε πλήθος κόσμου που καταγράφει με τα κινητά του το γεγονός… Σας θυμίζει κάτι;
          Για τους κατέχοντες εξουσία και θέσεις, φίλοι φίλων, ευνοούμενοι πολιτικών, που ασελγούν πάνω σε ανήλικα παιδιά, εκμεταλλευόμενοι τις θέσεις και τις γνωριμίες τους, θα μπορούσα να γράψω πολλά, ακόμα πιο γενναία, που αναφέρονται και υπονοούνται στην παράσταση, αλλά θέλω να σταθώ στην ευθύνη, τη μόνη, πραγματικά, ατομική ευθύνη του καθενός από εμάς, για το πως αντιδρούμε και τι θέση παίρνουμε απέναντι στα πράγματα.
          Οι ερμηνείες των Φανή Γρύλλη, Ντίνα Κούκου, Αποστόλου Μπαχαρίδη, Σοφία Ρούβα, Αναστασία Τσούτση, Νεκτάριου Φαρμάκη είναι τόσο καλά δουλεμένες που από την έναρξη της παράστασης καταφέρνουν να σε παρασύρουν στον σκοτεινό και δύσκολο κόσμο τους. Δεν υπάρχει η παραμικρή διάθεση ποιητικότητας εδώ. Πρόκειται για μια δυνατή παράσταση που είναι γροθιά στο στομάχι, γιατί, ακριβώς, δε σε αφήνει απλό θεατή, αλλά σε εντάσσει στον πυκνό της λόγο και στις αφορμές της. Οι ηθοποιοί παίζουν εξισορροπώντας μεταξύ εξομολόγησης και αφήγησης. Σε κοιτάνε στα μάτια και σου απευθύνονται, χωρίς όμως πόζα και αυτοαναφορικότητα, μόνο με την αλήθεια τους. Ένα ρεαλιστικό ντοκιμαντέρ προσαρμοσμένο στο θεατρικό κείμενο, με έξι ηθοποιούς επί σκηνής να καταφέρνουν ταχεία κλιμάκωση συναισθημάτων, αποφεύγοντας κάθε μελοδραματισμό και υπερβολή.
          Οι φωνές που ακούγονται στις συζητήσεις ανήκουν στους Κοραή Δαμάτη, Μιχάλη Καλαμπόκη, Περικλή Μοσχολιδάκη, Τζίνη Παπαδοπούλου, Μαίρη Σταυρακέλλη, Μαρία Φιλίππου.
          Όπως, ανέφερα στην αρχή είναι η τρίτη παράσταση της Ομάδας «ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ» σε συνεργασία με τον Κοραή Δαμάτη. Είχαν προηγηθεί:
«ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΠΟ ΧΩΜΑ» με αναφορές στην υπόθεση διαπόμπευσης των οροθετικών γυναικών, το 2012, από τον τότε υπουργό Υγείας.
«ΚΑΤΑΝΟΗΣΕ ΜΕ Ή ΣΕ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΩ»,  που «ανέβηκε» το 2019 και παρουσίαζε αληθινά περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών. Μάλιστα, μια από τις συγκλονιστικές κούκλες της Ελένης Σούμη ήταν μέρος του σκηνικού, υπενθυμίζοντας μας τα χιλιάδες ασυνόδευτα παιδιά που αγνοούνται και οι αρχές δεν κάνουν τίποτα.

          Υ.Γ. Δεν έχω αναφερθεί ποτέ ξανά σε πρόγραμμα παράστασης. Δεν είναι η δουλειά μου και κατανοώ απόλυτα τη δυσκολία να δώσει ο θεατής επιπλέον χρήματα για να το αγοράσει. Για όσους, όμως, έχουν την δυνατότητα ας μπουν στον κόπο να ρίξουν μια ματιά, γιατί υπάρχουν όλες οι επίσημες καταγεγραμμένες μαρτυρίες των ανθρώπων που έπεσαν θύματα human trafficking.

 

Φωτογραφίες: Χρήστος Κοτσιρέας


Αφήστε σχόλιο

Παρακαλούμε συνδεθείτε για να αφήσετε σχόλιο.