«Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ» | ΚΡΙΤΙΚΗ
- Ημερομηνία: Τετάρτη, 01/04/2026 23:16
Κείτεται νεκρός στο γραφείο του, ήρεμος πλέον, ασάλευτος. Δύο περίεργοι τύποι τον επεξεργάζονται, λες και ξεπήδησαν από τα μυθιστορήματά του. Άλλωστε, η φαντασία δεν έχει όρια και εκείνος ήξερε να γράφει καλά, μέχρι που στέρεψε τελείως. Έτσι κι αλλιώς, κάνεις δεν διαβάζει πλέον...έτσι του είπαν κάποια στιγμή. Και βάζει πλώρη για νέα καριέρα στο λαμπερό Hollywood σαν σεναριογράφος μήπως και δει μια άσπρη μέρα. Αλλά, πώς να γράψει κατά παραγγελία; Όλοι στηρίζονται πάνω του και εκείνος ασφυκτιά. Δύσκολοι καιροί για τον F. Scott Fitzgerald, τον ένδοξο συγγραφέα του «Great Gatsby» και του «Tender is the Night». Η ζωή του πάει κατά διαόλου, η έμπνευση βρίσκεται στα Τάρταρα, δίχως λεφτά και νόημα, με μια διαταραγμένη ψυχικά γυναίκα στο ίδρυμα και με μια κόρη που παλεύει να δεθεί μαζί της. Πίνει, ξενυχτάει και αναλώνεται σε ανούσιες διασκεδάσεις και πράξεις. Παλεύει με τα σκοτάδια του μυαλού του και γίνεται σκιά μιας «αιώνιας νύχτας», εκείνης της υπαρξιακής ώρας, όπου «είναι πάντα 3:00 το πρωί». Κλείνεται στον μικρόκοσμό του, επινοώντας ιστορίες και θεωρίες συνομωσίας. Βλέπει το τέλος του να πλησιάζει και δεν μπορεί να κάνει κάτι γι΄αυτό. Η ζωή του όλη, ένα σπασμένο πιάτο μοναδικής ομορφιάς. Ο απολογισμός πικρός, το συναισθηματικό φορτίο βαρύ και το αμερικανικό όνειρο χίλια κομμάτια. Το σύστημα τον συνθλίβει ανελέητα. Κάπου, τρυπώνει λίγο φως αλλά μάταια. Οι τίτλοι του τέλους πέφτουν…
Η παράσταση «Η κατάρρευση» του F. Scott Fitzgerald, όπως παρουσιάζεται στο Rabbithole σε διασκευή και σκηνοθεσία του Γιώργου Σίμωνα, αποτελεί μια πυκνή, σκοτεινή και πολυεπίπεδη σκηνική μεταφορά ενός από τα πιο προσωπικά και απογυμνωμένα κείμενα του συγγραφέα. Βασισμένη στο αυτοβιογραφικό κολάζ «The Crack-Up», η δραματουργία ακολουθεί την ερεβώδη διαδρομή της διάλυσης της ταυτότητας ενός μεσήλικα συγγραφέα.
Η αφήγηση δεν εξελίσσεται γραμμικά, αλλά διασπάται σε επεισόδια μνήμης, βιωμάτων, παραισθήσεων και εσωτερικών μονολόγων, αποτυπώνοντας τη ρευστότητα της συνείδησης. Η παράσταση λειτουργεί ως ένα «ψυχικό οδοιπορικό», όπου η δράση δεν εξελίσσεται εξωτερικά, αλλά διαδραματίζεται μέσα στο μυαλό του ήρωα. Ο πολυπρόσωπος θίασος ενισχύει την αίσθηση ενός κατακερματισμένου «εγώ», όπου οι ρόλοι -φαντάσματα λειτουργούν ως αναμνήσεις, φωνές ή εμμονές του κυνικού και απογοητευμένου ήρωα, φωτίζοντας την κατάρρευσή του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος ο σκηνοθέτης έχει περιγράψει το έργο ως «μια αλλόκοτη ιστορία φαντασμάτων».
Η «Κατάρρευση» δεν αφορά μόνο την επαγγελματική πτώση, αλλά κυρίως την απώλεια συνοχής του εαυτού. Το έργο αναδεικνύει τη σύγκρουση ανάμεσα στη δημιουργική φιλοδοξία και την υπαρξιακή φθορά, τη μοναξιά ως αναπόφευκτη συνθήκη της αυτογνωσίας, τη λεπτή γραμμή μεταξύ λογικής και παραληρήματος, την αποτυχία του αμερικανικού ονείρου ως προσωπική αυταπάτη, την αγωνία του καλλιτέχνη σε σχέση με τη ζωή και απέναντι στο σύστημα και την καταστροφή της τέχνης.
Ο Γιώργος Σίμωνας επιλέγει μια σουρεαλιστική film noir προσέγγιση, μεταφέροντας το έργο από το πεδίο της αφήγησης σε αυτό του κινηματογραφικού σεναρίου. Η σκηνοθεσία του απορρίπτει τον ρεαλισμό, επενδύει στο μαύρο χιούμορ, τη μουσικότητα και τον ρυθμό, αξιοποιεί βίντεο, φωτισμούς και ηχητικά τοπία για τη δημιουργία ενός υβριδικού σκηνικού σύμπαντος εκ των έσω, όπου διαδραματίζονται τα πιο αλλόκοτα πράγματα.
Και έχει στο πλευρό του μια εκλεκτή ομάδα ηθοποιών που λάμπουν αυτόφωτα. Έξοχος ο Γιάννης Γιαννούλης στον πρωταγωνιστικό ρόλο του συγγραφέα «Σκοτ», καίρια η Σίσσυ Μαράθου ως «Φράνσις», απολαυστικός ο Αχιλλέας Βατρικάς στον ρόλο του gay εκδότη «Χάρολντ», πληθωρικός ο Μιχάλης Ζαχαρίας στον ρόλο του επιστήθιου, κατεστραμμένου αλλά πάντα αισιόδοξου φίλου του μποξέρ «Εντ», άρτια η Ματίνα Περγιουδάκη στον ρόλο της υποστηρικτικής γραμματέας «Σεσίλια», πειστικοί ο Δημήτρης Μπαλασάκης ως «Ραβίνος Α’ και σερβιτόρα» και ο Γιώργος Σίμωνας ως «Ραβίνος Β’» με τα ξεκαρδιστικά γεωργιανά του. Εκείνη, όμως, που κλέβει την παράσταση είναι η Ιφιγένεια Γρίβα. Ερμηνεύει την παρανοϊκή κριτικό τέχνης «Σέιλα Γκράχαμ» και είναι χάρμα οφθαλμών.
Η σκηνική επιμέλεια του χώρου από τον ίδιο το σκηνοθέτη, τα κοστούμια της Δήμητρας Λιάκουρα, οι φωτισμοί του Γιώργου Βλαχονικολού και η μουσική της Τώνιας Ράλλη «συνομιλούν» ιδανικά με τη σκηνοθεσία.
Η «Κατάρρευση» δεν παρουσιάζεται μόνο ως γεγονός, αλλά ως μια εσωτερική διεργασία, ψυχολογική και συναισθηματική. Μολονότι το θέμα είναι βαρύ, η παράσταση δεν σε ψυχοπλακώνει, γιατί είναι μπολιασμένη μαεστρικά με πολύ χιούμορ, με νεύρο και εξαιρετικές ερμηνείες. Μία πολύ ωραία έκπληξη στο θέατρο Rabbithole από την ομάδα Νοσταλγία.