Μιλούσε για το σκοτάδι που έζησε, με ένα πρόσωπο ήρεμο και ολόφωτο. Απέναντί μου ήταν η Αλέκα Παΐζη, η μεγάλη κυρία του ελληνικού θεάτρου
Σε μία εποχή, όπου το θέαμα συχνά ταυτίζεται με την τεχνική αρτιότητα και τον οπτικό εντυπωσιασμό, η επιλογή μιας λιτής, χειροποίητης θεατρικής γλώσσας αποκτά ιδιαίτερη αξία.
Η Ανέζα δε ξεπούλησε τίποτα ποτέ. Και δε χαρίστηκε ποτέ σε κανέναν. Ούτε στον ίδιο της τον εαυτό.
Στην τελευταία επίσκεψη μου στο McKittrick Hotel ήξερα ότι δεν πάω να δω μια παράσταση, αλλά πως πρόκειται να μπω σε έναν καινούριο κόσμο. Και έτσι έγινε…
Ο δημοφιλής ηθοποιός πιστεύει πως έχει έρθει ο καιρός να αλλάξουν όλα. Nα μπούμε σε μια νέα εποχή, καλύτερη για όλους μας και πιο πολύ για τα παιδιά μας.
Σε μία εποχή, όπου το θέαμα συχνά ταυτίζεται με την τεχνική αρτιότητα και τον οπτικό εντυπωσιασμό, η επιλογή μιας λιτής, χειροποίητης θεατρικής γλώσσας αποκτά ιδιαίτερη αξία.
Η ακριβής σκηνοθεσία του Γιωργή Τσουρή ισορροπεί ανάμεσα σε ωμό ρεαλισμό και σαρκαστικό χιούμορ, σε κοινωνική παρατήρηση και ανθρώπινη τραγωδία, αναδεικνύοντας τη βία που κρύβεται στις καθημερινές συναλλαγές.
Το έργο μεταφέρει το ερώτημα από το Άουσβιτς στο κουπέ, από την Ιστορία στο παρόν, από τον Μένγκελε στον καθημερινό άνθρωπο. Και ίσως αυτό είναι το πιο ανατριχιαστικό του διακύβευμα.
Η σκηνοθεσία κρατάει τον πυρήνα της σύγκρουσης καθαρό, η ρέουσα μετάφραση υπηρετεί τη θεατρικότητα του λόγου και η εικαστική δουλειά δημιουργεί έναν χώρο, που είναι μέρος της δραματουργίας.
