Η συγκεκριμένη διασκευή είναι ένα βίαιο «παιχνίδι» ενηλικίωσης τεσσάρων ανδρών, που διερευνά τα ανθρώπινα όρια της ανθρώπινης φύσης και της αρρενωπότητας, συνομιλώντας έντονα με τον σύγχρονο κόσμο.

Η συγγραφέας δημιουργεί τη δική της «τραγωδία εκδίκησης», η οποία φαίνεται να έχει καταστροφική επίδραση σε όλους, συμπεριλαμβανομένου του εκδικητή.

Μία καλοδουλεμένη και ατμοσφαιρική σκηνική πρόταση με ευαισθησία και σαφή καλλιτεχνική ταυτότητα, που  αναδεικνύει τη λεπτή σχέση ανάμεσα σε σκοτάδι, ακινησία, υπαρξιακή αγωνία και καλλιτεχνική έμπνευση.

          Στο έργο η τροφή υπερβαίνει τη φυσική της διάσταση και μετατρέπεται σε εξουσία, πλούτο και επιβολή. Η «λαιμαργία» λειτουργεί ως σχόλιο πάνω στην καπιταλιστική κοινωνία της αφθονίας, όπου η επιθυμία δεν «χορταίνει» ποτέ.

          Αναδεικνύονται επί σκηνής, τα ζητήματα της ελευθερίας, της ευθύνης και των μηχανισμών της πατριαρχίας, εστιάζοντας ιδιαίτερα στη γυναικεία υποταγή ως βιωμένη, σωματική εμπειρία.

          Οι δύο ηθοποιοί, Μ. Μακρή και Δ. Μπικηρόπουλος, σηκώνουν το βάρος της παράστασης με αξιοσημείωτη φυσικότητα, αποδίδοντας με ακρίβεια τις λεπτές αποχρώσεις των χαρακτήρων.

Έργο που κινείται ανάμεσα στο ντοκουμέντο και τη μυθοπλασία. Επιχειρεί να ανοίξει έναν διάλογο γύρω από την κρίση της σύγχρονης ανδρικής ταυτότητας, αναδεικνύοντας και την αμηχανία από την κατάρρευση των παραδοσιακών προτύπων.

Το έργο αναδεικνύει τη σύγκρουση ανάμεσα στη δημιουργική φιλοδοξία και την υπαρξιακή φθορά, την αποτυχία του αμερικανικού ονείρου ως προσωπική αυταπάτη, την αγωνία του καλλιτέχνη απέναντι στο σύστημα και την καταστροφή της τέχνης.

Η παράσταση επιχειρεί να μεταφράσει θεατρικά το ιδιαίτερο σύμπαν του συγγραφέα: έναν κόσμο ονειρικά εύθραυστο, όπου το οικείο συναντά το αλλόκοτο και η πραγματικότητα διαρρηγνύεται από το παράδοξο.

Η σκηνοθεσία του Γρηγόρη Βαλτινού κινείται σε ένα απολύτως ρεαλιστικό και παραδοσιακό πλαίσιο. Αφήνει το βάρος να πέσει στους ηθοποιούς και στο ίδιο το κείμενο.