Ένα  περίεργο ζευγάρι, μέσα από την ξεκαρδιστική άγνοιά του, σκοντάφτει σε μια βαθιά ανθρώπινη αλήθεια για τη θέση του στο σύμπαν, τη μοναξιά και τη δυσκολία επικοινωνίας και κατανόησης.

Η παράσταση έχει ρυθμό, καυστικότητα και μια υπόγεια τρέλα. Σφάζει με το βαμβάκι και τελικά καταφέρνει να πει πολύ περισσότερα για την κοινωνία, από ότι δέκα πάνελ πολιτικών. Και μάλιστα με καλύτερο φωτισμό.

          Η γραφή της Swithinbank βασίζεται σε μια μη γραμμική αφήγηση, όπου το παρελθόν εισβάλλει συνεχώς στο παρόν, με τους χαρακτήρες να επιστρέφουν σε ένα καθοριστικό τραυματικό γεγονός που στιγμάτισε τη ζωή τους.

Έργο με ιδιόρρυθμη αίσθηση του χιούμορ, χαρακτηριστικό που η σκηνοθεσία του Μάκη Παπαδημητρίου εκμεταλλεύεται εξελίσσοντάς το σε μια steampunk φάρσα με ήρωες που μετατρέπονται σε απελπισμένους διασκεδαστές.

Το έργο σκιαγραφεί το πορτρέτο του θρυλικού ηθοποιού John Barrymore στα τελευταία στάδια της ζωής του. Μια συναισθηματική και ψυχολογική κατάδυση ενός ανθρώπου, που υπήρξε ιδιοφυΐα αλλά και αυτοκαταστροφικός.

Η Μαρία Πανουργιά δεν θέλει απλώς να «εξηγήσει» τη Νόρα, αλλά να δείξει πώς η ηρωίδα προκύπτει μέσα από ένα πλέγμα κοινωνικών, γλωσσικών και σκηνικών συμβάσεων.

Η συγκεκριμένη διασκευή είναι ένα βίαιο «παιχνίδι» ενηλικίωσης τεσσάρων ανδρών, που διερευνά τα ανθρώπινα όρια της ανθρώπινης φύσης και της αρρενωπότητας, συνομιλώντας έντονα με τον σύγχρονο κόσμο.

Η συγγραφέας δημιουργεί τη δική της «τραγωδία εκδίκησης», η οποία φαίνεται να έχει καταστροφική επίδραση σε όλους, συμπεριλαμβανομένου του εκδικητή.

Μία καλοδουλεμένη και ατμοσφαιρική σκηνική πρόταση με ευαισθησία και σαφή καλλιτεχνική ταυτότητα, που  αναδεικνύει τη λεπτή σχέση ανάμεσα σε σκοτάδι, ακινησία, υπαρξιακή αγωνία και καλλιτεχνική έμπνευση.

          Στο έργο η τροφή υπερβαίνει τη φυσική της διάσταση και μετατρέπεται σε εξουσία, πλούτο και επιβολή. Η «λαιμαργία» λειτουργεί ως σχόλιο πάνω στην καπιταλιστική κοινωνία της αφθονίας, όπου η επιθυμία δεν «χορταίνει» ποτέ.