Κριτική Onlytheater

          Έργο - καθρέφτης της σύγχρονης καπιταλιστικής ζούγκλας, δοσμένο με χιούμορ, για να αντέξουμε την ασχήμια της.

          Νωχελικός ρυθμός, γκροτέσκ όψη, κατεσταλμένες εντάσεις. Οι σχέσεις δεν «καίνε», οι συγκρούσεις δεν πληγώνουν, η τραγικότητα δηλώνεται υπόγεια μέχρι να εξαντληθεί.

          Παράσταση ονειρεμένη, ποιητική, εσωστρεφής, άκρως αισθαντική, με χιούμορ ανά στιγμές, που απαιτούσε από τον θεατή συναισθηματική διαθεσιμότητα.

          Ο ποιητικός, πυκνός λόγος αποκτά σχεδόν τελετουργική διάσταση, χωρίς  να απομακρύνεται από τον σύγχρονο ρεαλισμό. Οι αποτρόπαιες πράξεις εκτυλίσσονται εκτός σκηνής, όπως στις αρχαίες τραγωδίες.

          Η παράσταση είναι μια ανάγνωση ζωντανή και φρέσκια, που τιμά το κλασικό κείμενο, ακριβώς επειδή τολμά να το ταράξει.

          Το ευφυές στην συνθήκη είναι ότι ο ίδιος ο Μπέκετ είναι παρών, ενεργός και ζωντανός συνομιλητής (με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης) και όχι απλώς μύθος.

          Αίσθημα πνιγμονής καταλαμβάνει από τα πρώτα λεπτά τους θεατές. Ένας εφιάλτης γεννιέται επί σκηνής! Ο ήρωας πλανάται ξένος και αποσυνάγωγος, αντιμέτωπος με τρομαχτικά πρόσωπα, και εσωτερικούς δαίμονες.

          Η Πίνα Μπάους παρατηρεί και επαναπροσδιορίζει τη γκρίζα ζώνη μεταξύ επιθυμητού και ανεκτού, εκεί όπου γεννιέται η «σιωπηλή» βία, η «ευγενής» επιβολή, το «αθώο» φλερτ.

          Η παράσταση επιχειρεί να μετατοπίσει το βλέμμα από την «καλή πρόθεση» ενός γάμου, στον μηχανισμό της σύγχρονης, αόρατης έμφυλης βίας.

          Ο κ. Κωνσταντίνου προσφέρει έναν «Λουκά» ανθρώπινο, ευάλωτο, μελαγχολικό και συγκινητικό. Κάθε παύση, κάθε βλέμμα, κάθε ατάκα έχει τη βαρύτητα μιας πολυετούς διαδρομής με τεράστιο θεατρικό και πολιτισμικό φορτίο.