Κριτική Onlytheater

          Ο Μοσχόπουλος δείχνει για ακόμη μία φορά την εμμονή του σε ένα θέατρο που δεν καθησυχάζει, αλλά κρατά σε διαρκή εγρήγορση. Η παράσταση δεν «οδηγεί» το συναίσθημα, το αφήνει να αναδυθεί. Η ημέρα κλείνει όπως άνοιξε. Με αδιέξοδο…

          Η σκηνοθετική ανάγνωση αρνείται να προσφέρει την παρηγοριά της «αντίστασης από θέση ασφαλείας». Δεν εξωραΐζει την επιλογή της ρήξης. Αναδεικνύει την επαγγελματική αβεβαιότητα, τον αποκλεισμό από δίκτυα και την αόρατη μαύρη λίστα.

          Ένας «Σόλνες» μονίμως στο ίδιο συναισθηματικό επίπεδο. Θυμωμένος, φοβισμένος, έτοιμος να καταρρεύσει από την αρχή ως το τέλος. Χωρίς αιφνιδιασμό όμως, η πτώση χάνει τη δύναμή της.

          Η παράσταση λειτουργεί ως ένα σκληρό, σχεδόν αμείλικτο σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη αντοχή, την κοινωνική εκμετάλλευση και την ψευδαίσθηση της ελπίδας.

          Ένα αξιόλογο ερμηνευτικό δίδυμο ηθοποιών, που λειτουργεί σαν το Γιν-Γιανγκ και κατορθώνει να κρατά το κοινό προσηλωμένο σε κάθε του λέξη.

          Το έργο μιλάει για την επιμονή της αγάπης μέσα στην απόλυτη συντριβή. Η Κέιν γράφει για να δείξει ότι η αγάπη επιβιώνει, ακόμη κι όταν έχει χάσει κάθε ζωτική μορφή.

          Δύο μέρη της γης ενώνονται υπό τη σκέπη μιας αληθινής αγάπης. Η μετανάστευση επανέρχεται στο προσκήνιο ως περιπέτεια και ευκαιρία. Η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται...

          Στο έργο, οι μεγαλύτεροι βιώνουν την ήττα και οι νεότεροι κληρονομούν την αβεβαιότητα. Κάθε χαρακτήρας και μία προσωπική ματαίωση, ένα κομμάτι μιας ευρύτερης κοινωνικής αποτυχίας.

          Η Λένα Παπαληγούρα ξεχωρίζει, δίνοντας εσωτερικότητα και βάθος σε έναν ρόλο που εύκολα θα γινόταν σχηματικός. Στο κομμάτι της διάδρασης με το κοινό, σκοράρει.

          Όταν το θέατρο τολμά να αντιμετωπίσει τον Τσέχωφ, χωρίς ευκολίες, το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς επιτυχημένο, είναι ενοχλητικό. Και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο. Τσέχωφ ή Τσέχωφ-style;