«BLUNTED - ΔΗΜΗΤΡΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΣΕΦΟΝΕΣ» | ΚΡΙΤΙΚΗ
- Ημερομηνία: Τετάρτη, 27/05/2026 13:08
Το «BLUNTED – Δήμητρες και Περσεφόνες» είναι μια ιδιαίτερη παράσταση που στηρίζεται περισσότερο στην ατμόσφαιρα και τις υπόγειες συναισθηματικές διαδρομές παρά στις εξωτερικές δράσεις. Η θραυσματικότητα και η έντονη ποιητική φόρμα υπηρετούν τον πυρήνα του έργου. Σε ένα σύγχρονο οικογενειακό τοπίο, το τραύμα επιστρέφει σαν εικόνα, σαν ήχος, σαν σωματική ανάμνηση.
Αφετηρία του έργου είναι ο μύθος της Δήμητρας και της Περσεφόνης, όχι σαν απλή μυθολογική αναβίωση, αλλά ως υπόγειος δραματουργικός μηχανισμός. Η σχέση μητέρας και κόρης μεταφέρεται στο παρόν και μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στην ανάγκη φυγής και την αδυναμία αποκοπής. Η επιστροφή της κόρης από την Ισπανία στην πατρική εστία γίνεται η αφορμή για μια βίαιη αναμέτρηση με όσα έχουν θαφτεί κάτω από την επιφάνεια της «κανονικής» ελληνικής οικογένειας.
Η παράσταση της Μαρίας Ξανθοπουλίδου, στη νέα δραματουργική σύνθεση της Σοφιάννας Θεοφάνους, μοιάζει με τελετουργία μνήμης. Η οικογένεια γίνεται ένας μικρός ιδιωτικός Άδης, όπου ο χρόνος λιμνάζει, εγκλωβίζοντας μέσα του μνήμες, σιωπές, καταπιεσμένες επιθυμίες, ενοχές, απουσίες, κληρονομικά τραύματα κι ανεκπλήρωτες ζωές. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον (σκηνικός χώρος: Αριάδνης Βοζάνη), οι ένοικοι κινούνται με μια ένταση εσωτερική και σχεδόν πνιγηρή, κουβαλώντας διαρκώς την αίσθηση ενός ανείπωτου. Η σκηνοθεσία αποφεύγει τον εύκολο ψυχολογικό ρεαλισμό. Δεν αναπαριστά, απλώς, μια οικογενειακή κρίση, αλλά αποτυπώνει το τραύμα πάνω στο σώμα, τη γλώσσα και τη σιωπή.
Ο τίτλος Blunted κουμπώνει εύστοχα στο κείμενο. Οι ηρωίδες είναι συναισθηματικά αμβλυμένες, μάνα και κόρη έχουν χάσει κάθε δυνατότητα ουσιαστικής επαφής και επικοινωνίας. Καμιά τους δεν εκρήγνυται πραγματικά. Αντιθέτως, η βία κυκλοφορεί υπογείως, μέσα από παύσεις, βλέμματα και μισοτελειωμένες φράσεις.
Κομβικό ρόλο κατέχει η κινησιολογία. Η performer Μαριέλα Νέστορα σωματοποιεί το τραύμα της οικογένειας με συναισθηματική αμεσότητα. Το σώμα της γίνεται φορέας μνήμης, φόβου και καταπίεσης. Όπου ο λόγος αδυνατεί να εκφράσει το τραύμα, έρχεται η κίνηση να το αποκαλύψει.
Καρδιά της παράστασης αποδεικνύονται οι τζαζ μουσικές συνθέσεις του Φώτη Σιώτα, πάνω στα ποιήματα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, των οποίων οι στίχοι των τραγουδιών έχουν αποδοθεί από τη Μαρία Πρωτόπαππα. Η μουσική του λειτουργεί σαν δεύτερο υποσυνείδητο του έργου, συνθέτοντας ένα ηχητικό τοπίο πένθους και εσωτερικής διάλυσης. Αυτομάτως, γίνεται φορέας μνήμης, λαϊκό μοιρολόι και εσωτερική κραυγή για ανθρώπους που δεν κατάφεραν ποτέ να συνδεθούν αληθινά.
Οι ερμηνείες της Ευγενίας Αποστόλου και της Ηλέκτρας Μπαρούτα υπηρετούν με σκηνική ακρίβεια και έντονη συναισθηματική διαύγεια αυτή τη χαμηλόφωνη, αλλά διαρκώς ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα. Η σκηνική τους σύμπραξη δημιουργεί μια αίσθηση αόρατης έλξης και απώθησης ταυτόχρονα, μετατρέποντας την οικογενειακή τους σχέση σε πεδίο σύγχρονης τραγωδίας. Η μητέρα και η κόρη δεν είναι αντίπαλες μορφές, αλλά δύο εκδοχές της ίδιας πληγής. Η παράσταση σκιαγραφεί πώς η αγάπη μέσα στην οικογένεια μπορεί να μετατραπεί σε μηχανισμό ελέγχου και ασφυξίας, ειδικά όταν η αλήθεια παραμένει απαγορευμένη.
Η Ευγενία Αποστόλου χτίζει με απλότητα και σαφήνεια μια μητρική φιγούρα, εγκλωβισμένη στις δικές της ματαιώσεις και φοβίες, αποφεύγοντας τις εύκολες δραματικές κορυφώσεις και εκρήξεις. Η σκηνική της παρουσία διαθέτει μια σχεδόν ασφυκτική βαρύτητα, σαν να κουβαλά πάνω της ολόκληρο το βάρος της οικογενειακής μνήμης. Ιδιαίτερα στις σιωπές της, η ηθοποιός κάνει ορατό το ανείπωτο. Συγκινητική στο τραγούδισμά της!
Στον αντίποδα, η νεαρή Ηλέκτρα Μπαρούτα ερμηνεύει την κόρη με μια εύθραυστη, αλλά διαρκώς παλλόμενη ένταση. Η ερμηνεία της ισορροπεί ανάμεσα στην ανάγκη φυγής και την αδυναμία αποκοπής από το οικογενειακό περιβάλλον. Το σώμα της είναι σε διαρκή νευρική εγρήγορση, πράγμα που δίνει στον χαρακτήρα της μια βαθιά ανθρώπινη διάσταση.
Με τη μουσική να διαπερνά την παράσταση σαν πένθιμο νήμα και τις ερμηνείες να κινούνται ανάμεσα στην καταπίεση και την ανάγκη λύτρωσης, το «BLUNTED-Δήμητρες και Περσεφόνες» αφήνει πάνω στον θεατή το αποτύπωμα μιας πληγής που παραμένει ανοιχτή, όπως όλες οι αγάπες που δεν κατάφεραν ποτέ να ειπωθούν πραγματικά. Μια αλληγορία θραυσματικών εικόνων, που υπαινίσσονται περισσότερο από ό,τι αποκαλύπτουν.