«ΕΥΡΥΔΙΚΗ» | ΚΡΙΤΙΚΗ
- Ημερομηνία: Πέμπτη, 19/02/2026 21:18
Έρωτας, ο κεραυνοβόλος, αυτή η φλόγα που γεννιέται σε μια στιγμή και καίει παντοτινά. Έρχεται ξαφνικά σε μια ματιά που κρατά περισσότερο από όσο πρέπει, σε ένα χαμόγελο που λιώνει τις άμυνες, σε μια σύμπτωση που μοιάζει με πεπρωμένο. Και τότε, ο κόσμος αλλάζει τροχιά. Μία αναπνοή και τα χρώματα βαθαίνουν, οι ήχοι γίνονται μουσική, ο χρόνος σταματά. Δεν υπάρχει άμυνα, δεν υπάρχει λογική, δεν υπάρχουν όρια, μόνο λαχτάρα και φως. Κάθε καρδιοχτύπι γίνεται τύμπανο πολέμου και ύμνος μαζί. Είναι η αρχή κάθε μεγάλου ταξιδιού, ριψοκίνδυνου, μα και λυτρωτικού. Το πριν και το μετά μιας ζωής. Ευλογημένος όποιος νιώσει αυτήν την φλόγα, έστω και για μια στιγμή... Ορφέας και Ευρυδίκη, Ευρυδίκη και Ορφέας. Ο απόλυτος έρωτας. Γεννήθηκε, ακαριαία, με ένα μόνο κοίταγμα και «χάθηκε» μοιραία μέσα στην ανθρώπινη ατέλεια. Ο Ορφέας ερωτεύτηκε την Ευρυδίκη και μαζί της τον κόσμο όλο. Η Ευρυδίκη ερωτεύτηκε τον Ορφέα ολοκληρωτικά και αδιάλλακτα. Δύο εραστές εγκλωβισμένοι στην λούπα της πρώτης ματιάς. Και κάπου εκεί, ο θάνατος καραδοκεί σαν η μοναδική διέξοδος από την φθορά της καθημερινότητας.
Ο έρωτας αποτελεί ένα από τα πιο διαχρονικά και βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα και έχει απασχολήσει έντονα τη λογοτεχνία όλων των εποχών. Στο έργο «Ευρυδίκη» του Ζαν Ανούιγ, ο αρχαίος μύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης μεταφέρεται σε ένα σύγχρονο πλαίσιο και αποκτά νέα διάσταση και υπαρξιακό χαρακτήρα με το στοιχείο της επιλογής. Τοποθετείται ακριβώς στη γραμμή που χωρίζει τη ζωή από τον θάνατο, προμηνύοντας ότι αυτή η αγάπη θα δοκιμαστεί. Στην εκδοχή του, ο έρωτας δεν είναι μια γαλήνια δύναμη ευτυχίας αλλά παρουσιάζεται εύθραυστος, ποιητικά ακραίος, που στα στενά πλαίσια της ζωής συρρικνώνεται. Δεν αντέχει τη φθορά και τον συμβιβασμό, γι' αυτό και οδηγείται αναπόφευκτα στην καταστροφή. Μονάχα στον θάνατο, μπορεί να δικαιωθεί, παραμένοντας ανέγγιχτος, αγνός και αιώνιος.
Η σκηνοθετική προσέγγιση του Χρήστου Θάνου της καταπληκτικής μετάφρασης του Μάριου Πλωρίτη, ανέδειξε τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο ιδεατό της αγάπης και τη συμβατικότητα της ζωής. Και έπλασε μία παράσταση ονειρεμένη, ποιητική, εσωστρεφή, άκρως αισθαντική, με χιούμορ, ανά στιγμές, που απαιτούσε από τον θεατή συναισθηματική διαθεσιμότητα. Δεν επιδίωξε να συγκλονίσει με θεαματικά μέσα, αλλά να ψιθυρίσει «το για πάντα» με την αισθητική (υπέροχα σκηνικό-κοστούμια της Μαρίας Καραθάνου), τους φωτισμούς (Κωνσταντίνου Μπεθάνη), την κίνηση, τη μουσικότητα του λόγου με ταυτοφωνίες που υπογράμμιζαν την επιθυμία για ένωση, με πολυφωνίες που εξέφραζαν τη ρωγμή και τη διάσταση, με σιωπές. Και τα κατάφερε περίφημα να μας βυθίσει στα έγκατα της απόλυτης αγάπης και να νιώσουμε την ανάσα, την ανάγκη για επιβεβαίωση, την αγωνία και τον φόβο του ζευγαριού…
«Κοίτα με, μην σταματάς να με κοιτάς»
Με συνεπήρε το απόλυτο δόσιμο και δέσιμο των ερμηνειών. Η Ηρώ Μπέζου, ο Χρήστος Θάνος, η Μαρία Χάνου και ο Φώτης Στρατηγός απέδειξαν ότι είναι μια ομάδα πολλών καρατίων! Σαν ένα σώμα, μια φωνή με σκηνικό ήθος, χημεία και ευαισθησία.
«ΕΥΡΥΔΙΚΗ», μια παράσταση όνειρο, ανάσα μεγάλη!