«Η ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ - "ΕΓΩ ΘΑ ΣΑΣ ΤΑ ΠΩ"» | ΚΡΙΤΙΚΗ
- Ημερομηνία: Δευτέρα, 07/09/2026 00:48
Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, το μόνο που μας σώζει είναι το γέλιο. Και επειδή τελευταία… τα πράγματα έχουν βαλθεί να μη μας κάνουν τη χάρη, είπαμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας.
Η παράσταση «Η ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ – Εγώ θα σας τα πω!», των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Δημήτρη Χαλιώτη, πιάνει την εποχή από τα μαλλιά και την ανεβάζει στη σκηνή όπως ακριβώς της αξίζει: χωρίς ευγένειες, χωρίς φόβο και με άφθονο χιούμορ. Γιατί, όταν η πραγματικότητα έχει καταντήσει ανέκδοτο, η επιθεώρηση απλώς κάνει τη δουλειά της.
Έχουμε, λοιπόν, μια Ελλάδα σε μόνιμο overdose επικαιρότητας: πολιτική, σκάνδαλα, social media, «woke» και «anti-woke» στρατόπεδα, Eurovision, ΕΣΥ, πατριωτισμοί, διπλωματίες, influencers και ό,τι άλλο μας σερβίρει καθημερινά η ειδησεογραφία για να μην προλάβουμε να πλήξουμε. Οι συγγραφείς τα βάζουν όλα στο ίδιο μπλέντερ και ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος αναλαμβάνει να το πατήσει στο «τέρμα».
Και εδώ είναι το πρώτο μεγάλο κέρδος της παράστασης, δεν προσπαθεί να κάνει την επιθεώρηση κάτι άλλο από αυτό που είναι. Δεν την «καλλωπίζει» και δεν ντρέπεται για το DNA της. Την αφήνει να είναι λαϊκή, άμεση, πολιτική, υπερβολική, καυστική και ενίοτε τόσο ελληνική, που θέλεις να γελάσεις και να κρυφτείς ταυτόχρονα.
Ο Θεοδωρόπουλος, στην πρώτη του ουσιαστική αναμέτρηση με το είδος, αντιλαμβάνεται ότι ο χρόνος στην επιθεώρηση είναι χρυσός. Αν καθυστερήσεις, έχασες. Αν εξηγήσεις το αστείο, το σκότωσες. Αν αφήσεις τον ηθοποιό να «κάτσει» πάνω στην ατάκα, πέθανε η ατάκα. Τα νούμερα διαδέχονται το ένα το άλλο, οι μεταμορφώσεις είναι γρήγορες και η σκηνή σπάνια μένει χωρίς θεατρικό παλμό. Η παράσταση κυλά με εκείνη την αίσθηση ότι κάτι πρόκειται να συμβεί ανά πάσα στιγμή.
Τα σκετς, όταν πετυχαίνουν, «πυροβολούν». Σαφώς, η επικαιρότητα είναι αστείρευτη, αλλά όχι πάντα αστεία. Κάποια νούμερα έχουν πραγματικά δόντια και κάποια άλλα λιγότερη δυναμική, χωρίς βέβαια να αλλοιώνουν το θετικό πρόσημο της συνθήκης. Γελάσαμε με τη Eurovision, την «αδέκαστη» Δικαιοσύνη, την πολιτική επικοινωνία και τα social media που προσφέρουν, έτσι κι αλλιώς, πολύ καλό υλικό.
Έτσι, η παράσταση δεν χάνει ποτέ εντελώς τον θεατή. Γιατί υπάρχει ρυθμός. Υπάρχει θίασος. Υπάρχει ζωντανή μουσική. Υπάρχει η χαρά της μεταμόρφωσης. Υπάρχει, κυρίως, η αίσθηση ότι όλοι πάνω στη σκηνή έχουν αποφασίσει να παίξουν.
Κι εδώ ο θίασος είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Η Ελλάδα σε επιθεωρησιακή έξαρση με τους ηθοποιούς να μπαινοβγαίνουν στους ρόλους, να αλλάζουν ηλικίες, φύλα, κοινωνικές τάξεις, ιδεολογικές ταυτότητες. Η επιθεώρηση ξαναγίνεται ένα μεγάλο συλλογικό παιχνίδι μεταμόρφωσης με τραγούδι και χορό.
Η Ελένη Κοκκίδου διαθέτει το χάρισμα να κάνει μια ατάκα να ακούγεται σαν να την είπε ήδη όλη η Ελλάδα.
Ο Δημήτρης Πιατάς, από την άλλη, δεν χρειάζεται να φωνάξει για να κερδίσει το γέλιο. Έχει το βλέμμα, την παύση, την εμπειρία του ανθρώπου που ξέρει ακριβώς πότε να αφήσει το αστείο να «προσγειωθεί».
Η Μαρία Διακοπαναγιώτου είναι από εκείνες τις παρουσίες που δεν περνούν απαρατήρητες, καθώς διαθέτει ενέργεια, κωμικό timing και μια απολαυστική αίσθηση ελευθερίας.
Ο Ζερόμ Καλούτα αποδεικνύεται ο ιδανικός οικοδεσπότης - κομπέρ αυτής της τρελής επιθεωρησιακής συνάντησης.
Η Γιούλη Τσαγκαράκη λάμπει με εξαιρετική σωματική κωμικότητα και ακρίβεια στις μεταμορφώσεις της.
Η Σύρμω Κεκέ είναι από τις ευχάριστες εκπλήξεις της παράστασης. Μπαίνει στο παιχνίδι με ευθυβολία και αυτό περνάει στην πλατεία.
Ο Δημήτρης Μακαλιάς, με κωμικό νεύρο, ξέρει πως να κάνει την παραδοξότητα σκηνικό αστείο, ιδιαίτερα όταν η παράσταση πατάει πάνω στον κόσμο των social media και της επικοινωνιακής πολιτικής.
Συμπαθητικός ο Αλέξης Βιδαλάκης και αποκαλυπτικός ο Θανάσης Ισιδώρου ως «Κυριάκος Μητσοτάκης».
Το πολύχρωμο σκηνικό και τα ωραία κοστούμια της Μαγδαληνής Αυγερινού λειτουργούν ως κώδικες αναγνώρισης, χωρίς φλυαρία.
Οι εύστοχοι φωτισμοί ανήκουν στον Αποστόλη Κουτσιανικούλη.
Η κίνηση του Αλέξανδρου Σταυρόπουλου δίνει στις ομαδικές σκηνές το απαραίτητο νεύρο, δημιουργώντας αυτή την αίσθηση του διαρκούς πανηγυριού που χρειάζεται η επιθεώρηση.
Η μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη είναι σαρκαστική όπου πρέπει, λαμπερή όπου χρειάζεται και πάντα μελωδικά ευφυής. Δεν ντύνει απλώς τα νούμερα, αλλά τα απογειώνει. Εξαιρετικοί οι μουσικοί επί σκηνής: Αντώνης Παλαμάρης – μουσική διεύθυνση, επιμέλεια ορχήστρας, πλήκτρα, Κωστής Πυρένης – ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, Βαγγέλης Οικονόμου μπάσο Δημήτρης Τσόλης τύμπανα, programming.
Τελικά, η παράσταση «Η Επιθεώρηση – Εγώ θα σας τα πω!» φαντάζει σαν ομαδική ψυχοθεραπεία και ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος της δίνει χώρο να αναπνεύσει με έναν θίασο που φροντίζει να μην πάει χαμένο ούτε ένα κυβικό εκατοστό. Δεν είναι, βέβαια, όλα τα νούμερα ισοδύναμα και δεν είναι όλες οι ατάκες δολοφονικές. Αλλά όταν οι ηθοποιοί έχουν τέτοιο κέφι, όταν η σκηνή σείεται, όταν η ορχήστρα παίζει ζωντανά και όταν η επικαιρότητα μετατρέπεται, έστω για λίγο, σε θεατρικό παιχνίδι, τότε σίγουρα περνάς καλά. Και, στην Ελλάδα του 2026, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.