Ιδιαίτερη μνεία στον Κώστα Τριανταφυλλίδη, ο οποίος αποδίδει τα τραγούδια μαζί με τον θίασο με καθαρότητα και συναισθηματική φόρτιση, αναδεικνύοντας τη δύναμη της μουσικής αφήγησης.

Πρόκειται για ένα ανατριχιαστικά υπαρξιακό έρεβος, που καλύπτει με την παγωμένη πνοή του, το επερχόμενο επέκεινα.

          Ένα μυστηριακό ταξίδι ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, στο «μέσα» και στο «έξω», στο ιδιωτικό και στο οικουμενικό με μια ρωγμή σχεδόν ανεπαίσθητη και άκρως γοητευτική.

          Έργο - καθρέφτης της σύγχρονης καπιταλιστικής ζούγκλας, δοσμένο με χιούμορ, για να αντέξουμε την ασχήμια της.

          Νωχελικός ρυθμός, γκροτέσκ όψη, κατεσταλμένες εντάσεις. Οι σχέσεις δεν «καίνε», οι συγκρούσεις δεν πληγώνουν, η τραγικότητα δηλώνεται υπόγεια μέχρι να εξαντληθεί.

          Παράσταση ονειρεμένη, ποιητική, εσωστρεφής, άκρως αισθαντική, με χιούμορ ανά στιγμές, που απαιτούσε από τον θεατή συναισθηματική διαθεσιμότητα.

          Ο ποιητικός, πυκνός λόγος αποκτά σχεδόν τελετουργική διάσταση, χωρίς  να απομακρύνεται από τον σύγχρονο ρεαλισμό. Οι αποτρόπαιες πράξεις εκτυλίσσονται εκτός σκηνής, όπως στις αρχαίες τραγωδίες.

          Η παράσταση είναι μια ανάγνωση ζωντανή και φρέσκια, που τιμά το κλασικό κείμενο, ακριβώς επειδή τολμά να το ταράξει.

          Το ευφυές στην συνθήκη είναι ότι ο ίδιος ο Μπέκετ είναι παρών, ενεργός και ζωντανός συνομιλητής (με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης) και όχι απλώς μύθος.

          Αίσθημα πνιγμονής καταλαμβάνει από τα πρώτα λεπτά τους θεατές. Ένας εφιάλτης γεννιέται επί σκηνής! Ο ήρωας πλανάται ξένος και αποσυνάγωγος, αντιμέτωπος με τρομαχτικά πρόσωπα, και εσωτερικούς δαίμονες.