Το έργο υπενθυμίζει ότι είμαστε απόγονοι των τραυμάτων ενός μεγάλου πολιτισμού. Ίσως η πιο ουσιαστική πολιτική και ποιητική διάσταση της εξαιρετικής αυτής παράστασης χοροθεάτρου.

          Η Τροία δεν είναι «κάποτε». Είναι κάθε φορά που μια εξουσία αποφασίζει ποιος θα ζήσει, ποιος θα φύγει, ποιος θα μείνει και ποιος θα θεωρηθεί αναλώσιμος.

          Η «Επιθεώρηση» φαντάζει σαν ομαδική ψυχοθεραπεία με έναν θίασο που φροντίζει να μην πάει χαμένο ούτε ένα κυβικό εκατοστό της σκηνής.

          Ο σκηνοθέτης στήνει μία έξοχη παράσταση με έμπνευση, τόλμη, νεύρο, λεπτή ειρωνεία, αισθητική άποψη, δυνατές ερμηνείες και κυρίως θεατρική χαρά, χωρίς να ακυρώνει το τραγικό υπόστρωμα.

          Στην Επίδαυρο δεν αρκεί να γεμίσεις τη σκηνή. Πρέπει να γεμίσεις το κοίλον με νόημα. Και εδώ είδαμε, έναν Αριστοφάνη παλιομοδίτικο με σύγχρονα ρούχα.

          Ο βάλτος εδώ είναι η εξουσία, η φιλοδοξία, η ματαιοδοξία, τα μυστικά που κρύβονται κάτω από γυαλισμένα πατώματα, πίσω από ερμητικά κλειστές πόρτες και χαμόγελα τηλεοπτικής αισιοδοξίας.

          Ανατριχιαστική η Θεοδώρα Τζήμου, ως «Θάνατος», με απόλυτη σκηνική οικονομία, κατόρθωσε να δημιουργήσει έναν από τους πιο δυνατούς σκηνικούς συμβολισμούς της συνθήκης.

          Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, στον ρόλο του «Βλέπυρου», προσφέρει μία από τις πιο απολαυστικές ερμηνείες της βραδιάς. Σατιρίζει την ανθρώπινη αδράνεια με λεπτή ειρωνεία.

          Ο Αριστοφάνης εξακολουθεί να σατιρίζει την εξουσία, τον πόλεμο και την ανθρώπινη αδυναμία με χειρουργική ακρίβεια, κι ας έχουν περάσει δυόμισι χιλιάδες χρόνια.

          Πίσω από μια σχεδόν «ρομποτική» τελειότητα, πάλλεται μια βαθιά οργανική ενέργεια, μια ζωντάνια που δεν μπορεί να κατασκευαστεί -παρά μόνο να κατακτηθεί- μέσα από αμέτρητες ώρες σωματικής και πνευματικής άσκησης.