Η συγγραφέας υφαίνει ένα βαθιά ανθρώπινο και πολιτικό κατηγορώ για τη θέση της γυναίκας στο Ιράν. Εγκλωβισμός, ενδοοικογενειακή βία, και απαγορεύσεις που μετατρέπουν την επιθυμία σε ενοχή και την ελευθερία σε άπιαστο όνειρο.

          Μια κωμωδία, που σκιαγραφεί με ανάλαφρη διάθεση τη σχέση του χρήματος με την αγάπη. Γιατί οι οικογενειακοί δεσμοί μπορεί να είναι ανεκτίμητοι, μέχρι τη στιγμή που θα ανοίξει το πορτοφόλι.

          H αχαλίνωτη πρόκληση, η χυδαιότητα και η σκηνική ασυδοσία υπονομεύουν τη δραματουργική συνοχή. Aντί για μία θεατρική εμπειρία, μένει η κόπωση ενός έργου που εξαντλείται στην ένταση.

          Η βία ελλοχεύει στη μνήμη, μεταμφιέζεται σε φόβο και επιστρέφει ως ανάγκη για τιμωρία. Η σκηνοθεσία  φωτίζει όχι μόνο την εξωτερική σύγκρουση των προσώπων, αλλά και τον αθέατο πόλεμο που διεξάγεται μέσα τους.

          Πίσω από την τεχνολογική επίδειξη και την υπέρμετρη φιλοδοξία, η παράσταση δεν συγκροτεί μία συνεκτική δραματουργία. Εγκλωβίζεται στην ίδια την αισθητική της, υποκαθιστώντας τη θεατρική ουσία με αδιάκοπη συσσώρευση εικόνων & ήχων.

          Στον πυρήνα του έργου, βρίσκεται η σχέση του ανθρώπου με την τεχνητή νοημοσύνη και τα όρια ανάμεσα στην προσωπική δημιουργία, την ψηφιακή παραγωγή και την ηθική ευθύνη.

          Οι ατάκες είναι γρήγορες, η σάτιρα έχει νεύρο και η αναφορά στη σύγχρονη πραγματικότητα περνά μέσα από το ιστορικό άλλοθι του Μεσαίωνα, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.

Το «sold» στον τίτλο, δεν σηματοδοτεί απλώς την εμπορευματοποίηση των έργων του Θεόφιλου, αλλά την απειλή να πουληθεί μαζί τους, ένας ολόκληρος κόσμος αθωότητας, μνήμης και αυθεντικότητας

          Οι δυο πρωταγωνιστές αποτυπώνουν γλαφυρά τη φθορά μιας σχέσης, που δεν τελειώνει με θεαματικό πάταγο, αλλά με μικρές καθημερινές ήττες. Μια κωμωδία για τον έρωτα, τον χωρισμό και το real estate.

          Σε μία εποχή, όπου το θέαμα συχνά ταυτίζεται με την τεχνική αρτιότητα και τον οπτικό εντυπωσιασμό, η επιλογή μιας λιτής, χειροποίητης θεατρικής γλώσσας αποκτά ιδιαίτερη αξία.