«Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ» | ΚΡΙΤΙΚΗ
- Ημερομηνία: Σάββατο, 06/06/2026 20:12
Ένας πατέρας χάνει σταδιακά τη μνήμη του και η κόρη προσπαθεί να τον συντρέξει. Φαινομενικά πρόκειται για μια απλή ιστορία. Το γεγονός, όμως, ότι ο Γάλλος συγγραφέας Florian Zeller, ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας του έργου «Ο πατέρας μου» μέσα από τα μάτια ενός ηλικιωμένου άντρα, που αρχίζει να μοιάζει με χαλασμένο ρολόι, είναι συναρπαστικό. Ένα roller coaster συναισθημάτων μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, με τις ταυτότητες να αλλάζουν διαρκώς και τη λογική να αποσυντίθεται, όπως ακριβώς το μυαλό του ηλικιωμένου Αντρέ που πάσχει από άνοια.
Τα πάντα στο λονδρέζικο διαμέρισμά του μοιάζουν με λαβύρινθο, παρόμοιο με το γεμάτο κόμπους κουβάρι του μυαλού του. Ο Αντρέ αγωνίζεται να αντιληφθεί σε τι κατάσταση βρίσκεται πραγματικά, καθώς τα συμπτώματα της άνοιας αυξάνονται ραγδαία. Το μυαλό του παίζει «τρελά» παιχνίδια και η μνήμη του σιγά σιγά τον εγκαταλείπει. Συνεχώς, μπερδεύει καταστάσεις, πρόσωπα και ονόματα. Ξεχνάει που έχει αφήσει το ρολόι του, κατηγορεί δίχως αιδώ τις νοσοκόμες ότι τον κλέβουν, γίνεται χολερικός στην κόρη του, η οποία υπομένει στωικά τις εκρήξεις του, πανικοβάλλεται από τους απρόσκλητους επισκέπτες, αγωνιά από μια πιθανή εγκατάλειψη. Η συμπεριφορά του γίνεται ολοένα και πιο κυκλοθυμική. Τη μια στιγμή, είναι ένας μελίρρυτος ηλικιωμένος και την επόμενη, μετατρέπεται σε μια δύστροπη φιγούρα, σαν ένας άλλος βασιλιάς Ληρ, που προσπαθεί να επιβάλλει την εξουσία του, βλέποντας παντού συνωμοσίες.Το μυστήριο για την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων αποκαθίσταται στο τέλος, όταν αυτός ο κουρασμένος οδοιπόρος επιστρέφει στην αφετηρία σαν ένα δέντρο που χάνει τα φύλλα του, γίνεται ξανά παιδί αναζητώντας την αγκαλιά της μαμάς του, καθώς ο κύκλος της ζωής του κλείνει οριστικά.
Στην παράσταση στο θέατρο Στοά, ο θεατής μεταβαίνει σε ένα παράλληλο σύμπαν, προσπαθώντας να ενώσει τα κομμάτια του παζλ. Οι εναλλαγές των ηθοποιών που υποδύονται τους χαρακτήρες και η μη γραμμικότητα του timeline, δημιουργούν ιδανικά το κλίμα της παράνοιας. Η μία σκηνή είναι η οπτική του ήρωα μέσα από την διαλυμένη του συνείδηση και η αμέσως επόμενη είναι η απτή πραγματικότητα. Ο συγγραφέας μάς αναγκάζει να βιώσουμε την ανεπίστρεπτη θνητότητά μας σε πρώτο πλάνο, δημιουργώντας μία εμπειρία που προκαλεί ταυτόχρονα σύγχυση, συγκίνηση και βαθιά ενσυναίσθηση.
Ο Θανάσης Παπαγεωργίου, πατώντας στη μετάφραση της Λέας Κούση, ενορχηστρώνει μία τρικυμία του μυαλού, κρατώντας με αυτοπεποίθηση και ακρίβεια το χαλινάρι. Τίποτα δεν ξεφεύγει στο εύκολο, το σχηματικό, το μελό. Η σκηνοθετική του προσέγγιση ξεχωρίζει για τη λιτότητα και την εσωτερική της πειθαρχία. Χωρίς εξωτερικούς εντυπωσιασμούς, χτίζει έναν σκηνικό κόσμο, όπου η πραγματικότητα ρευστοποιείται διαρκώς. Οι μετατοπίσεις στον χώρο και στον χρόνο δεν δηλώνονται ποτέ ξεκάθαρα, αλλά προκύπτουν οργανικά, δημιουργώντας μία σπάνια ισορροπία έντασης και αβεβαιότητας και αναγκάζοντας τον θεατή να μπει «στα παπούτσια» του ήρωα.
Η απλότητα της σκηνογραφικής προσέγγισης της Λέας Κούση επιτρέπει στις μετατοπίσεις της πραγματικότητας να αποκτήσουν ακόμη μεγαλύτερη δύναμη, ενώ αντανακλά εύστοχα την ψυχική αντάρα του πρωταγωνιστή.
Οι φωτισμοί σηματοδοτούν καίρια τις μεταπτώσεις της μνήμης και της αντίληψης, δημιουργώντας άλλοτε αίσθηση ασφάλειας και άλλοτε έντονη ψυχική ασφυξία.
Η μουσική συνοδεύει διακριτικά τις πιο κρίσιμες στιγμές της δράσης.
Στον ρόλο του «Αντρέ», ο Θανάσης Παπαγεωργίου παραδίδει μία masterclass ερμηνεία τόσων πολλών υφών, που μετατρέπεται σε εσωτερικό καφκικό θρίλερ. Κατορθώνει να μεταφέρει τον τρόμο της αποσύνθεσης της μνήμης, την απώλεια προσανατολισμού και την αγωνία της ταυτότητας με τρόπο λιτό και φυσικό και ακριβώς γι' αυτό, συγκλονιστικό.
Εξίσου σημαντική είναι η παρουσία της Εύας Καμινάρη, η οποία αποδίδει με λεπτότητα τη συναισθηματική φθορά της κόρης του «Αν», που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην αγάπη, την ευθύνη και την εξάντληση, βλέποντας τον γονιό της να χάνεται μέρα με τη μέρα.
Το υπόλοιπο καστ - Αργύρης Παυλίδης, Ιωάννα Παυλίδου, Ελευθερία Στεργίδου, Γιάννης Τσουρουνάκης, λειτουργεί αρμονικά ως κομμάτια του κατακερματισμένου κόσμου του πρωταγωνιστή, αποδίδοντας το ρεαλιστικό, μέσα στο φουτουριστικό αφηγηματικό πεδίο, που μας προσφέρεται.
Συνολικά, η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες συνθέτουν ένα έργο υψηλής θεατρικής και δραματουργικής δύναμης, όπου η συγκίνηση δεν επιβάλλεται, αλλά αναδύεται μέσα από την αλήθεια των προσώπων και τη ρευστότητα της ίδιας της πραγματικότητας.