Όταν το θέατρο τολμά να αντιμετωπίσει τον Τσέχωφ, χωρίς ευκολίες, το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς επιτυχημένο, είναι ενοχλητικό. Και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο. Τσέχωφ ή Τσέχωφ-style;

          Παράσταση πιστή στο πνεύμα του Ταχτσή και ουσιαστικά σύγχρονη, επιβεβαιώνοντας τη θέση του μυθιστορήματος ως ζωντανό κομμάτι της νεοελληνικής θεατρικής παρακαταθήκης.

          Η παράσταση θέτει αιχμηρά ερωτήματα: Πόση αλήθεια αντέχει η εξουσία; Πότε η αυτοκριτική μετατρέπεται σε πολιτική αυτοκαταστροφή; Είναι η γνώση πράξη ευθύνης ή ύβρις;

          Η Πέγκυ Τρικαλιώτη, στον ρόλο της Κέιτι, είναι τόσο αέρινη στον τρόπο που κινείται στον χώρο, όσο και σπαρακτικά καλή, ειδικά όταν αποκαλύπτει τον πραγματικό λόγο της φυγής της.

          Όταν η ρομαντική φαντασίωση εξελίσσεται σε ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού. Η Βαρκελώνη δείχνει ότι η γλώσσα, όπως και η ζωή, είναι ανοιχτή και ασαφής.

          Το έργο στηλιτεύει με διεισδυτικό χιούμορ, την κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος και την απατηλή λάμψη του αμερικανικού ονείρου, με το κυνήγι του χρήματος σε βάρος των ανθρώπων.

          Ένα πολυπρόσωπο θεατρικό έργο ενορχηστρωμένο επιδέξια και ευφάνταστα από τον Γιώργο Κουτλή, όπου ρυθμοί και βήματα εκτελούνται στον πόντο.

          Πέντε γυναίκες γεμάτες ζωή μαραίνονται, καταδικασμένες κάτω από το βαρύ πένθος που τους επιβάλλει η τυραννική, άλλοτε «αρχόντισσα», χήρα  μητέρα τους.

          Το δίδυμο είναι απολαυστικό σε κάθε βήμα με αναμφισβήτητη χημεία. Καθώς η σχέση τους εξελίσσεται, διασφαλίζεται η κωμική ταυτότητα του έργου.

          Η παράσταση είναι ισορροπημένη και καλαίσθητη με χιούμορ και συγκίνηση. Μολονότι πλατειάζει σε ορισμένα σημεία, δεν επηρεάζει το θετικό της πρόσημο