Η σκηνοθετική ανάγνωση αρνείται να προσφέρει την παρηγοριά της «αντίστασης από θέση ασφαλείας». Δεν εξωραΐζει την επιλογή της ρήξης. Αναδεικνύει την επαγγελματική αβεβαιότητα, τον αποκλεισμό από δίκτυα και την αόρατη μαύρη λίστα.

          Ένας «Σόλνες» μονίμως στο ίδιο συναισθηματικό επίπεδο. Θυμωμένος, φοβισμένος, έτοιμος να καταρρεύσει από την αρχή ως το τέλος. Χωρίς αιφνιδιασμό όμως, η πτώση χάνει τη δύναμή της.

          Η παράσταση λειτουργεί ως ένα σκληρό, σχεδόν αμείλικτο σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη αντοχή, την κοινωνική εκμετάλλευση και την ψευδαίσθηση της ελπίδας.

          Ένα αξιόλογο ερμηνευτικό δίδυμο ηθοποιών, που λειτουργεί σαν το Γιν-Γιανγκ και κατορθώνει να κρατά το κοινό προσηλωμένο σε κάθε του λέξη.

          Δύο μέρη της γης ενώνονται υπό τη σκέπη μιας αληθινής αγάπης. Η μετανάστευση επανέρχεται στο προσκήνιο ως περιπέτεια και ευκαιρία. Η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται...

          Στο έργο, οι μεγαλύτεροι βιώνουν την ήττα και οι νεότεροι κληρονομούν την αβεβαιότητα. Κάθε χαρακτήρας και μία προσωπική ματαίωση, ένα κομμάτι μιας ευρύτερης κοινωνικής αποτυχίας.

          Η Λένα Παπαληγούρα ξεχωρίζει, δίνοντας εσωτερικότητα και βάθος σε έναν ρόλο που εύκολα θα γινόταν σχηματικός. Στο κομμάτι της διάδρασης με το κοινό, σκοράρει.

          Όταν το θέατρο τολμά να αντιμετωπίσει τον Τσέχωφ, χωρίς ευκολίες, το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς επιτυχημένο, είναι ενοχλητικό. Και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο. Τσέχωφ ή Τσέχωφ-style;

          Παράσταση πιστή στο πνεύμα του Ταχτσή και ουσιαστικά σύγχρονη, επιβεβαιώνοντας τη θέση του μυθιστορήματος ως ζωντανό κομμάτι της νεοελληνικής θεατρικής παρακαταθήκης.

          Η παράσταση θέτει αιχμηρά ερωτήματα: Πόση αλήθεια αντέχει η εξουσία; Πότε η αυτοκριτική μετατρέπεται σε πολιτική αυτοκαταστροφή; Είναι η γνώση πράξη ευθύνης ή ύβρις;