Κριτική Onlytheater

Στη σκηνή του Ηρωδείου είδα να γίνεται μια τολμηρή προσπάθεια παρουσίασης στο ελληνικό κοινό, ενός διάσημου μιούζικαλ, που έδρεψε δάφνες στο Broadway.

Είδα μια παράσταση με προβλήματα, καθώς στην εξέλιξή της, είχα συνεχώς την αίσθηση ότι οι σκηνοθετικές προτάσεις έμεναν ανολοκλήρωτες και χωρίς συγκεκριμένο προσανατολισμό.

Η παράσταση αντιμετώπισε το έργο του Ευριπίδη με αποκρυσταλλωμένη άποψη για τη φύση και τα βαθύτερα νοήματα του αρχαίου κειμένου.

Σκηνοθετική προσέγγιση που σεβάστηκε την ουσία του κειμένου και τη βαθύτερη προβληματική του. Το γυναικείο καστ, αν και μπορεί να ξενίζει σαν επιλογή, είχε όλα εκείνα τα στοιχεία, που ο αρχαίος ποιητής είχε κατά νου να θίξει και να καυτηριάσει στο έργο του.

Οι ερμηνείες καλοκουρδισμένες και με έμφαση στις λεπτομέρειες, συνετέλεσαν αποφασιστικά στη δημιουργία μιας παράστασης με υψηλή αισθητική και έντονα νοήματα.

Παράσταση χωρίς κάτι ξεχωριστό, που θα την έκανε αξιομνημόνευτη. Κινήθηκε σε ρηχά νερά και συχνά αναπαρήγαγε τηλεοπτικά κλισέ.

Παράσταση με γρήγορο ρυθμό, πολλές απολαυστικές κωμικές στιγμές και δύο ηθοποιούς που την υπηρετούν με συνέπεια.

Στην παράσταση διατηρήθηκε ατόφια η τραγικότητα και η αγριότητα των ιστορούμενων γεγονότων, διανθισμένη με πικρό χιούμορ και λεπτό σαρκασμό.

Η προσέγγιση, παρά τα κάποια κενά και τις αρρυθμίες της, είχε έμπνευση και κράτησε ενεργό το ενδιαφέρον των θεατών.

Κείμενο που -παρά την κάπως χαλαρή δομή του- θέλησε να ξεφύγει από μια απλή αναπαραγωγή παλαιότερων στερεοτύπων.