Ο σκηνοθέτης στήνει μία έξοχη παράσταση με έμπνευση, τόλμη, νεύρο, λεπτή ειρωνεία, αισθητική άποψη, δυνατές ερμηνείες και κυρίως θεατρική χαρά, χωρίς να ακυρώνει το τραγικό υπόστρωμα.

          Στην Επίδαυρο δεν αρκεί να γεμίσεις τη σκηνή. Πρέπει να γεμίσεις το κοίλον με νόημα. Και εδώ είδαμε, έναν Αριστοφάνη παλιομοδίτικο με σύγχρονα ρούχα.

          Ο βάλτος εδώ είναι η εξουσία, η φιλοδοξία, η ματαιοδοξία, τα μυστικά που κρύβονται κάτω από γυαλισμένα πατώματα, πίσω από ερμητικά κλειστές πόρτες και χαμόγελα τηλεοπτικής αισιοδοξίας.

          Ανατριχιαστική η Θεοδώρα Τζήμου, ως «Θάνατος», με απόλυτη σκηνική οικονομία, κατόρθωσε να δημιουργήσει έναν από τους πιο δυνατούς σκηνικούς συμβολισμούς της συνθήκης.

          Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, στον ρόλο του «Βλέπυρου», προσφέρει μία από τις πιο απολαυστικές ερμηνείες της βραδιάς. Σατιρίζει την ανθρώπινη αδράνεια με λεπτή ειρωνεία.

          Ο Αριστοφάνης εξακολουθεί να σατιρίζει την εξουσία, τον πόλεμο και την ανθρώπινη αδυναμία με χειρουργική ακρίβεια, κι ας έχουν περάσει δυόμισι χιλιάδες χρόνια.

          Πίσω από μια σχεδόν «ρομποτική» τελειότητα, πάλλεται μια βαθιά οργανική ενέργεια, μια ζωντάνια που δεν μπορεί να κατασκευαστεί -παρά μόνο να κατακτηθεί- μέσα από αμέτρητες ώρες σωματικής και πνευματικής άσκησης.

          Η αδιάκοπη μεταμόρφωση των ατόμων, αποδεικνύεται ο κινητήριος μοχλός δράσης, για να παιχθεί ένα αδιανόητο «παιχνίδι ζωής και θανάτου» φορτισμένο με ταραχή και συγκίνηση.

          Ο Θέμης Πάνου δεν είναι απλώς ένας πολύ καλός ηθοποιός. Είναι ένας ηθοποιός που γνωρίζει ότι το θέατρο αρχίζει εκεί όπου σταματά η επίδειξη της τεχνικής.

          Το πρώτο μεγάλο αντιπολεμικό έργο, όπου η ήττα γίνεται συλλογικό βίωμα και η σιωπή αποκτά μεγαλύτερη ένταση από την κραυγή. Στο επίκεντρο βρίσκεται η εμπειρία της συντριβής.