Το έργο μεταφέρει το ερώτημα από το Άουσβιτς στο κουπέ, από την Ιστορία στο παρόν, από τον Μένγκελε στον καθημερινό άνθρωπο. Και ίσως αυτό είναι το πιο ανατριχιαστικό του διακύβευμα.

          Η σκηνοθεσία κρατάει τον πυρήνα της σύγκρουσης καθαρό, η ρέουσα μετάφραση υπηρετεί τη θεατρικότητα του λόγου και η εικαστική δουλειά δημιουργεί έναν χώρο, που είναι μέρος της δραματουργίας.

          Ένα έργο για τον φόβο, ντυμένο με χιούμορ. Για την οικογένεια, φωτισμένη από τις ρωγμές της και για την ανάγκη μας να κρατήσουμε κάτι σταθερό, ακόμη κι όταν ξέρουμε πως δεν είναι.

          Οι συντελεστές προσφέρουν μία παράσταση καλοκουρδισμένη με θαυμάσιες ερμηνείες. Ένας Λόρκα ανοιχτός, να τον ξαναδιαβάσουμε, να τον αμφισβητήσουμε και να τον αφήσουμε να μας αμφισβητήσει.

          Η σκηνοθεσία είναι εξωστρεφής, παιγνιώδης και γεμάτη μεταμορφώσεις. Δεν ενδιαφέρεται τόσο να αφηγηθεί μία γραμμική ιστορία, όσο να δημιουργήσει ένα σύμπαν εικόνων, ήχων, σωμάτων και μουσικής.

          «Ο Γλάρος» της Ξανθοπούλου αφήνει πίσω του περισσότερο μια αίσθηση εκκρεμότητας, παρά μία απάντηση. Μία αίσθηση για τους ανθρώπους που επιμένουν να ονειρεύονται, ακόμη κι όταν η πραγματικότητα τους διαψεύδει.

          Το σταματημένο τρένο γίνεται ο καθρέφτης μιας Ευρώπης, που αναμετράται με τις αντιφάσεις της. Και το ερωτηματικό του τίτλου παραμένει, εύστοχα, ανοιχτό μέχρι τέλους.

          Η Χ. Παυλίδου αποφεύγει με θαυμαστή ακρίβεια τη μελοδραματική ευκολία και επιλέγει την αλήθεια της συγκίνησης, η οποία προκύπτει από τις ρωγμές του χαρακτήρα.

          Ένα εικαστικά επιβλητικό τελετουργικό, με τον θεατή να παραμένει μέσα στον εφιάλτη της ηρωίδας, όπου αγάπη, μίσος, μητρότητα, καταστροφή, θεϊκή δύναμη και ανθρώπινη συντριβή, γίνονται ένα.

          Ανάμεσα σε τάφους, πτώματα και θαύματα, το έργο του Massa μας θυμίζει πως ο «ξένος» μπορεί να είναι τελικά το λιγότερο παράλογο πράγμα της υπόθεσης.