Η αγωνία του τερματοφύλακα δεν μεταδίδεται ποτέ στον θεατή. Αυτό που μένει είναι η αίσθηση μιας μακρόσυρτης εικονογράφησης ενός σπουδαίου κειμένου, που συγχέει τη λογοτεχνική αφήγηση με το θέατρο.

          Μέσα από εικόνες μεγάλης ευαισθησίας και μια ατμόσφαιρα που αιωρείται ανάμεσα στο όνειρο και τη μνήμη, ο σκηνοθέτης πλάθει μια τρυφερή ωδή στην ανθρώπινη ανάγκη για συνύπαρξη.

          Το στοιχειωμένο σπίτι γίνεται σύμβολο της πατριαρχίας, της ταξικής καταπίεσης και της ιστορικής μνήμης. Οι τοίχοι του απορροφούν το μίσος, τον πόνο και την οργή των γυναικών - θυμάτων που έζησαν εκεί.

          Σκηνοθεσία και ερμηνείες συνθέτουν ένα έργο υψηλής θεατρικής και δραματουργικής δύναμης, όπου η συγκίνηση αναδύεται μέσα από την αλήθεια των προσώπων και τη ρευστότητα της ίδιας της πραγματικότητας.

          Πρόκειται για μια παράσταση υψηλής αισθητικής ευφυΐας, η οποία συχνά μοιάζει να θαυμάζει τα ευρήματά της περισσότερο απ' όσο τα αμφισβητεί.

Η οικογένεια γίνεται ένας μικρός ιδιωτικός Άδης, όπου ο χρόνος λιμνάζει, εγκλωβίζοντας μέσα του μνήμες, σιωπές, καταπιεσμένες επιθυμίες, ενοχές, απουσίες, τραύματα κι ανεκπλήρωτες ζωές

          Αυτό το διαχρονικό έργο, υπογραμμίζει πως η Ελλάδα μπορεί να αλλάζει, αλλά πάντα θα βρίσκει τρόπο να κάνει το δράμα λίγο κωμωδία και την κωμωδία λίγο δράμα.

          Οι ηθοποιοί δημιουργούν ένα σκηνικό σύμπαν αποσύνθεσης, όπου η ανθρώπινη ταυτότητα διαλύεται και ξανασχηματίζεται συνεχώς μπροστά στα μάτια του θεατή.

          Η "Σοφία Αποστόλου" της παράστασης, γίνεται το τελευταίο απομεινάρι μιας γενιάς που έζησε με μεγάλες προσδοκίες και κατέληξε να μιλάει μέσα στο σκοτάδι, χωρίς την βεβαιότητα ότι κάποιος την ακούει.

          Μία ελεγεία για την αγάπη, την απώλεια, τη μνήμη, την ενοχή, τη γονεϊκότητα την κλιματική αλλαγή, την ανθρώπινη επιβίωση μέσα σε συνθήκες αποξένωσης.