Η σκηνοθεσία του Γρηγόρη Βαλτινού κινείται σε ένα απολύτως ρεαλιστικό και παραδοσιακό πλαίσιο. Αφήνει το βάρος να πέσει στους ηθοποιούς και στο ίδιο το κείμενο. 

Η παράσταση έχει την αισθητική της αποστειρωμένης «ιδέας», μία κομψή παραγωγή, αλλά δραματουργικά άτολμη.

Μια νοσταλγική ισορροπία επικρατεί στο έργο. Χαρακτήρες που υπακούουν στη μοίρα, λυρισμός, απλοϊκή αφέλεια, ανθρώπινες μικρότητες, κυνισμός, αλλά και λεβεντιά, τήρηση ηθικών κανόνων, δικαιοσύνη, μουσικά ξαφνιάσματα.

Γυναικεία υπόθεση η παράσταση, που συγκινεί και αναδεικνύει τις ποιότητες του ομώνυμου μυθιστορήματος, με τρεις πολύ ωραίες ερμηνείες.

          H Λαπωνία γίνεται το σκηνικό όπου αποκαλύπτονται τα ψέματα και οι αντιφάσεις των ενηλίκων. Μια ειρωνική αντιπαράθεση ανάμεσα στο παραμυθένιο τοπίο και την πραγματικότητα των ανθρώπινων σχέσεων.

Θραύσματα μνήμης, ιδεολογικά συνθήματα και προσωπικές εξομολογήσεις συνυπάρχουν, δημιουργώντας μια δραματουργία διάσπασης, αντίστοιχη με τη διάλυση της ταυτότητας του ήρωα.

O Στάθης Λιβαθινός έπλασε ένα σκοτεινό παραμύθι, όπου το παιχνίδι της τύχης μετατρέπεται σε παιχνίδι της μοίρας και ο άνθρωπος γίνεται θύμα της απληστίας του.

Ιδιαίτερη μνεία στον Κώστα Τριανταφυλλίδη, ο οποίος αποδίδει τα τραγούδια μαζί με τον θίασο με καθαρότητα και συναισθηματική φόρτιση, αναδεικνύοντας τη δύναμη της μουσικής αφήγησης.

Πρόκειται για ένα ανατριχιαστικά υπαρξιακό έρεβος, που καλύπτει με την παγωμένη πνοή του, το επερχόμενο επέκεινα.

          Ένα μυστηριακό ταξίδι ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, στο «μέσα» και στο «έξω», στο ιδιωτικό και στο οικουμενικό με μια ρωγμή σχεδόν ανεπαίσθητη και άκρως γοητευτική.