Το στοιχειωμένο σπίτι γίνεται σύμβολο της πατριαρχίας, της ταξικής καταπίεσης και της ιστορικής μνήμης. Οι τοίχοι του απορροφούν το μίσος, τον πόνο και την οργή των γυναικών - θυμάτων που έζησαν εκεί.

          Σκηνοθεσία και ερμηνείες συνθέτουν ένα έργο υψηλής θεατρικής και δραματουργικής δύναμης, όπου η συγκίνηση αναδύεται μέσα από την αλήθεια των προσώπων και τη ρευστότητα της ίδιας της πραγματικότητας.

          Πρόκειται για μια παράσταση υψηλής αισθητικής ευφυΐας, η οποία συχνά μοιάζει να θαυμάζει τα ευρήματά της περισσότερο απ' όσο τα αμφισβητεί.

Η οικογένεια γίνεται ένας μικρός ιδιωτικός Άδης, όπου ο χρόνος λιμνάζει, εγκλωβίζοντας μέσα του μνήμες, σιωπές, καταπιεσμένες επιθυμίες, ενοχές, απουσίες, τραύματα κι ανεκπλήρωτες ζωές

          Αυτό το διαχρονικό έργο, υπογραμμίζει πως η Ελλάδα μπορεί να αλλάζει, αλλά πάντα θα βρίσκει τρόπο να κάνει το δράμα λίγο κωμωδία και την κωμωδία λίγο δράμα.

          Οι ηθοποιοί δημιουργούν ένα σκηνικό σύμπαν αποσύνθεσης, όπου η ανθρώπινη ταυτότητα διαλύεται και ξανασχηματίζεται συνεχώς μπροστά στα μάτια του θεατή.

          Η "Σοφία Αποστόλου" της παράστασης, γίνεται το τελευταίο απομεινάρι μιας γενιάς που έζησε με μεγάλες προσδοκίες και κατέληξε να μιλάει μέσα στο σκοτάδι, χωρίς την βεβαιότητα ότι κάποιος την ακούει.

          Μία ελεγεία για την αγάπη, την απώλεια, τη μνήμη, την ενοχή, τη γονεϊκότητα την κλιματική αλλαγή, την ανθρώπινη επιβίωση μέσα σε συνθήκες αποξένωσης.

Ένα  περίεργο ζευγάρι, μέσα από την ξεκαρδιστική άγνοιά του, σκοντάφτει σε μια βαθιά ανθρώπινη αλήθεια για τη θέση του στο σύμπαν, τη μοναξιά και τη δυσκολία επικοινωνίας και κατανόησης.

Η παράσταση έχει ρυθμό, καυστικότητα και μια υπόγεια τρέλα. Σφάζει με το βαμβάκι και τελικά καταφέρνει να πει πολύ περισσότερα για την κοινωνία, από ότι δέκα πάνελ πολιτικών. Και μάλιστα με καλύτερο φωτισμό.