Η Πίνα Μπάους παρατηρεί και επαναπροσδιορίζει τη γκρίζα ζώνη μεταξύ επιθυμητού και ανεκτού, εκεί όπου γεννιέται η «σιωπηλή» βία, η «ευγενής» επιβολή, το «αθώο» φλερτ.

          Η παράσταση επιχειρεί να μετατοπίσει το βλέμμα από την «καλή πρόθεση» ενός γάμου, στον μηχανισμό της σύγχρονης, αόρατης έμφυλης βίας.

          Ο κ. Κωνσταντίνου προσφέρει έναν «Λουκά» ανθρώπινο, ευάλωτο, μελαγχολικό και συγκινητικό. Κάθε παύση, κάθε βλέμμα, κάθε ατάκα έχει τη βαρύτητα μιας πολυετούς διαδρομής με τεράστιο θεατρικό και πολιτισμικό φορτίο.

          Ο Μοσχόπουλος δείχνει για ακόμη μία φορά την εμμονή του σε ένα θέατρο που δεν καθησυχάζει, αλλά κρατά σε διαρκή εγρήγορση. Η παράσταση δεν «οδηγεί» το συναίσθημα, το αφήνει να αναδυθεί. Η ημέρα κλείνει όπως άνοιξε. Με αδιέξοδο…

          Η σκηνοθετική ανάγνωση αρνείται να προσφέρει την παρηγοριά της «αντίστασης από θέση ασφαλείας». Δεν εξωραΐζει την επιλογή της ρήξης. Αναδεικνύει την επαγγελματική αβεβαιότητα, τον αποκλεισμό από δίκτυα και την αόρατη μαύρη λίστα.

          Ένας «Σόλνες» μονίμως στο ίδιο συναισθηματικό επίπεδο. Θυμωμένος, φοβισμένος, έτοιμος να καταρρεύσει από την αρχή ως το τέλος. Χωρίς αιφνιδιασμό όμως, η πτώση χάνει τη δύναμή της.

          Η παράσταση λειτουργεί ως ένα σκληρό, σχεδόν αμείλικτο σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη αντοχή, την κοινωνική εκμετάλλευση και την ψευδαίσθηση της ελπίδας.

          Ένα αξιόλογο ερμηνευτικό δίδυμο ηθοποιών, που λειτουργεί σαν το Γιν-Γιανγκ και κατορθώνει να κρατά το κοινό προσηλωμένο σε κάθε του λέξη.

          Δύο μέρη της γης ενώνονται υπό τη σκέπη μιας αληθινής αγάπης. Η μετανάστευση επανέρχεται στο προσκήνιο ως περιπέτεια και ευκαιρία. Η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται...

          Στο έργο, οι μεγαλύτεροι βιώνουν την ήττα και οι νεότεροι κληρονομούν την αβεβαιότητα. Κάθε χαρακτήρας και μία προσωπική ματαίωση, ένα κομμάτι μιας ευρύτερης κοινωνικής αποτυχίας.